Vierenhalf uur. Zo lang heeft Ruud er gisteren over gedaan om van home sweet home Den Haag naar het Vlaamse Beringen te rijden voor het concert. Om één uur was hij in de auto gestapt, om halfzes zagen we hem in het theater met zijn reiskoffertje verschijnen. Hij had gevangen gezeten in een monsterfile. Nu, als je zoveel duizenden kilometers afmaalt als Frank en de jongens tijdens een tour, is het om de zoveel tijd altijd wel een keer bingo.
Slecht geplande wegwerkzaamheden, een aanrijding, de eerste regen of vrieskou...en dan kom je onverwacht tot stilstand op de snelweg. Kun je niet meer voor- of achteruit. We hadden dan ook verwacht dat Ruud lichtjes vloekend en puffend en met een chagerijnige blik in Beringen zou verschijnen na al dat fileleed. Maar niets van dat, onze pianoridder was he-le-maal Zen.
Dat stilstaan had ook iets rustgevends, blijkbaar. Het gaf 'm even tijd voor zichzelf. Want behalve rijden, kon hij in de file eigenlijk àlles doen waar hij door de drukte thuis of bij optredens niet meer aan toekwam. Zo had Ruud lekker zijn hele cd-collectie nog es doorgeluisterd en bijzonder genoten van Lou Reed. Hij had moeten lachen om zijn buurvrouw in dat kleine Opeltje die zich zat te maquilleren. En het omliggende landschap werd door de waterige lentezon aan de roerloze hemel een mooi schilderij waarin hij even op kon gaan met zijn gedachten. Ruud zat die avond in Beringen zeer geïnspireerd en bevlogen te spelen. Omdat voor elke reis geldt dat niet zozeer de bestemming maar wel de weg er naartoe een mens verrijkt. |
|
Ode aan een tweedehandsje |
Soms blijven mannen een beetje overenthousiaste kinderen. Als het om hun spulletjes gaat bijvoorbeeld. Ze zijn altijd op zoek naar nieuwe, betere spullen. Met meer mogelijkheden. Van de hipste mobiel met superdeluxe camera en internetverbinding tot de gaafste laptop met onevenaarbaar widescreen scherm.
Ook Frank en zijn bloedbroeders muzikanten zijn trots op en bijzonder zorgzaam voor hun spulletjes. Tijdens de lopende tour zijn ze zo bijvoorbeeld al heel de tijd excited over de ES 130 Sunburst. Nee, dat is géén gloednieuwe wagen. We hebben het hier over een tweedehandsje. Een Gibson jazzgitaar van maar liefst 53 jaar oud. Door gitaarsoigneur Bert Lok wordt deze grande dame elke dag met heel veel liefde uit haar kist gehaald en geprepareerd voor het concert. En Ton en Frank bespelen haar met tederheid en fijngevoeligheid. Ook Charles en Ruud hebben haar wel eens ter hand genomen om te weten hoe het voelt. En ja, ik beken, dat heb ik zelf stiekem net voor een soundcheck ook al gedaan. Het voelde gewèldig...
De magie van deze Gibson schuilt deels in haar leeftijd. Ze schreef mee muziekgeschiedenis. In 53 jaar zag ze ongetwijfeld veel plaatsen en ging ze door vele handen. Liet ze in zovele liedjes en genres van zich horen. Ze inspireerde. Ze is een stuk gereedschap van de muze. Voor onze jongens is de Gibson jazzgitaar ES 130 dubbel bijzonder omdat ze tot vorig jaar toebehoorde aan de getalenteerde multi-instrumentalist Rens van der Zalm. Ze is dus ook een relikwie van een collega die door de jongens erg gemist wordt sinds hij naar de andere kant van de wereld trok. Iedere keer wanneer de mannen de gitaar in schoonheid en met respect betokkelen of laten scheuren, verschijnt er dus een beetje Rens van der Zalm mee op de bühne. De mooiste ode aan de pure vriendschap: beklijvende muziek. |
Onze jongens op het podium zijn niet vies van een modetrendje meer of minder. Een beroepsdeformatie. Professionele ijdelheid heet dat, om zo goed en verzorgd mogelijk het publiek tegemoet te treden. Zo zijn Frank, Ton, Ruud en Charles onlangs samen een dagje outfits gaan shoppen bij een stijlvol Italiaans kledingmerk.
Sindsdien staan ze - het is u vast al opgevallen - strak in het pak op het podium. Een combinatie met donker hemdje tijdens de eerste set, en in een stralend wit shirt - Frank zelfs met vuurrode das - na de pauze. Hip, elegant, harmonieus, stijlvol en een toonbeeld van goede smaak.
Die outfit zorgt voor veel meer dan louter 'er goed uitzien'. Als de jongens zich net voor aanvang in hun maatpak en hemd hijsen, maken ze een heuse metamorfose door. Het is een ritueel om het extraverte, zelfzekere en speelse in zich te doen ontwaken en op het podium het beste van hun kunnen te laten zien en horen. Want op de bühne geldt maar één regel: je moet er stààn.
|
Groot is mijn vreugde telkens als ik een dagje meeloop on tour. Omdat het leven bij Boeijen backstage de sfeer heeft van een gezellige familiebijeenkomst, in een groot gezin. Met heel veel aandacht voor een huislijke, intieme sfeer.
Crew en muzikanten kletsen altijd eerst bij de koffie voor de soundcheck. Een ander vast ritueel is samen tafelen, met lekkere gerechten en wat wijn. Ja, onze jongens, die zijn goed gezelschap om in te vertoeven, zo voor en na een concert. Ze zijn ook echt brothers in arms. En er wordt veel gelachen. Heel veel gelachen. Niet in het minst door toedoen van Frank zelf, die nooit om een grap verlegen zit.
Zo verwelkomde de zanger, enkele weken geleden een nieuw lid in de tourfamilie. En de nieuwkomer mag zelfs mee op het podium tijdens de concerten, hij kreeg een ereplekje op het harmonium. Kijk maar eens goed bij het volgende concert: er zit daar een heuse zwarte kraai die Frank, Ruud, Ton en Charles nauwlettend in de gaten houdt. Zie het als een geluksbrenger voor een man die zich met enige zelfspot geregeld de schorre kraai uit Nijmegen noemt. En toegegeven, zo'n kraai past als talisman perfect bij een op en top gentleman als Frank: niet voor niets houden de Britten op binnenplaats van de London Tower al eeuwenlang kraaien als geluksbrenger voor de royal family. De nieuwste ravenzwarte Boeijen-telg kun je bewonderen in het fotoboek, bij de foto's van Brugge. |
|
|
|
<< Start < Vorige 11 12 13 14 Volgende > Einde >>
|
