door Hans Walraven

Ik loop al heel wat jaartjes mee in het wereldje van Boeijenliefhebbers, maar ik kan me niet herinneren bij de voorstelling van een nieuwe tour (en nieuwe setlijst) zo veel positieve reacties te hebben gehoord en gelezen. Meestal is er altijd wel iemand die roept toch echt een nummer gemist te hebben, of voor wie juist een bepaalde song niet zou hebben gehoeven. Dit keer is er lof van begin tot het eind, van het zacht-swingende Vragen wonen overal tot de verrassing van de vorige tour Orpheus. Degene die op het forum een item over deze FBI-avond begon, noemde dit met vooruitziende blik ‘Frank Boeijen Theatergod’ – want alle verdere reacties zijn verhalen over bewondering en blijdschap, over verbazing en de verwachting dat het waarschijnlijk gaandeweg de tournee nóg beter gaat worden.
Het was inderdaad een fantastisch mooie mix van oud en nieuw, met als vroegste nummer Afwezig (halfweg de jaren zeventig geschreven) en als meest recente Boodschap van Holland, dat uit december 2011 stamt. Het leek ook wel of met de komst van Rens alle stukjes van de muzikale puzzel opeens op hun plaats vallen. Martin legde een onweerstaanbaar ritmisch tapijt neer, waar Charles’ bas swingend en speels op door kon borduren. Ton kreeg door de viool, mandoline, accordeon en gitaar van Rens meer ruimte en rust in zijn spel. En zelden heb ik Franks stem warmer en grootser gehoord. En het kan inderdaad alleen nog maar beter worden: Rens had nog niet alle finesses van al die oude nummers onder de knie en Ton werd die avond geplaagd door elektronische problemen.
Dus gaat dat zien, ergens in de komende maanden.  Die bewondering, blijdschap en verbazing komen dan vanzelf.

door Hans Walraven

Tijdens het Antwerpse literaire festival Zuiderzinnen (september 2011) verraste Frank de aanwezigen in café Hopper met een nieuw nummer. Nu eens niet met een tekst van hemzelf, maar een van Gerrit Achterberg. Een Nederlands dichter uit de vorige eeuw met een nogal getroebleerde levensloop – voor alle details hierover verwijs ik graag naar Wikipedia.
Hier de tekst van het nummer, in het handschrift van Achterberg zelf.

Wat meteen opvalt is dat de tekst van Vervulling erg goed bij Frank past. De stijl is ongedwongen; zinnen als ‘Regent het. Ja het regent. Goede nacht’ en ‘Je wordt vervuld van de oneindigheid’ lijken zelfs weggelopen uit het oeuvre van onze zanger. Des te opmerkelijker, want vaak is Achterberg een stuk formalistischer.
Het is niet de eerste keer dat Frank een gedicht van iemand anders als uitgangspunt voor een nummer neemt. Genade van het gelijknamige album was een tekst van Rense Sinkgraven, en Als de lente komt (van Heden) van Fernando Pessoa.

door Hans Walraven

Zondag 18 september was het weer zover: het Antwerpse literatuurfestival Zuiderzinnen. Uiteraard was Frank van de partij, naast Rense Sinkgraven, Kristien Hemmerechts, Vitalski, Rick de Leeuw, Ann de Craemer, Jan Mulder en nog zo'n vijftig schrijvers. Het ging weer van pure poëzie tot Dylan-covers, van voorgelezen proza tot op een muziek gezet gedicht van Gerrit Achterberg. Voor dat laatste was Frank verantwoordelijk. Helaas hebben alleen degenen die in het café Hopper pasten - de belangstelling was vele malen groter dan de afmeting van de kroeg - dit kunnen meemaken. Ik was ook te laat en moest het doen met een geluidloze beeld vanaf het terras door de spiegelende ruit.

Anderhalf uur later traden Frank en Ton op in café Local, een wonderschone, glamoureuze zaal aan de Waalse Kaai. Hier was wel genoeg ruimte voor de vele fans én de onbekenden met het werk van de Nijmegenaar. Tot die laatste categorie behoorde zeker de presentatrice, die Frank aankondigde met de woorden dat 'hij nog maar onlangs zijn doorbraak in België had beleefd'. Het kwam haar te staan op gelach uit de zaal. Onlangs? Meer dan twintig jaar treedt Frank al op bij de Zuiderburen, Koud in mijn hart (1991) is heel veel gedraaid op de Vlaamse radio en de hit Suzanne (met Yasmine) is ook al bijna weer tien jaar oud. Maar vooruit....... De set (beginnend met Zonder woorden) was in elk geval een prachtig en krachtig statement van een artiest die Vlaanderen als een tweede vaderland beschouwt.
De instrumenten konden daarna weer in de auto's, net als de tekstboeken, en een aantal schrijvers/artiesten van dit twaalfde Zuiderzinnenfestival begon aan de nazit die tot in de kleine uurtjes duurde.

door Hans Walraven

Zaterdagavond, Nijmeegse Waalkade. De regen komt met bakken naar beneden. Vanaf het podium zie je een zee van zachtjes bewegende zwarte, blauwe, groene, gestippelde en gestreepte paraplu’s. Iets verder weg het overdekte gedeelte waaronder het talrijke publiek droog kan staan.
Meestal zitten de weersomstandigheden mee, soms niet. Vanavond is het laatste het geval. Normaal zou het wat drukker zijn geweest. Maar degenen die er wel zijn, zien en horen een prima concert. Met Kronenburg Park, Zwart wit, De verleiding, Koud in mijn hart, Donkerblauw en Paraplu, ehhh…. Paradijs.
Gelderlander-fotograaf Gerard Verschooten heeft een paar van zijn foto’s afgestaan aan ons, waarvoor dank. En het filmpje is ook van zijn hand.