De 10 songs van Camera

 

Elke song op Camera klinkt als een ambachtelijk en uiterst zorgvuldig gecreëerd kunstwerkje. Waarbij Boeijen zich hoorbaar met veel liefde en aandacht heeft ontfermd over de kleinste details, zoals bijvoorbeeld koortjes en tempi. Het resultaat is verbluffend. Hoe uiteenlopend de tien liedjes op de Camera qua klankkleur en gevoel ook zijn, toch vormen ze een consistent, eerlijk en vitaal geheel dat bij elke beluistering iets nieuws prijsgeeft.

Voor de opnamen van deze cd trok Boeijen met zijn muzikanten naar de ICP studio's in Brussel, waar hij eerder ook al de voortreffelijke cd Vaderland maakte. Hij liet zich bijstaan door Ton Snijders (piano, toetsen, Hammond, accordeon), Charles Nagtzaam (bas), Ger Hoeijmakers (gitaren) en Martin de Wagter (drums).

De bruisende Europese hoofdstad wekt bij Frank Boeijen duidelijk energie en gedrevenheid op. Door zijn ‘ouderwetse' manier van werken - alle instrumenten en de leadzang in één keer opnemen - legt hij zijn spelvreugde en die van zijn band vast. Zo voorziet hij zijn songs van een organische, bijna magische sfeer die even spontaan als doordacht aanvoelt.

Camera is zowel muzikaal als tekstueel en emotioneel een schot in de roos. Frank Boeijen brengt op deze cd melancholie subtiel onder in ogenschijnlijke opgewektheid. En verhaalt in zijn songs over de gewone dingen des levens op een buitengewone manier. Hij hanteert een beeldrijk en pretentieloos taalgebruik. Het zijn muziekverhalen over weg willen en thuiskomen. Over heimwee en onthechting. Schilderijtjes van kleinmenselijk (on)geluk. Slices of life, snapshots van het leven zoals het is. Zonder een woord of een noot te veel.

 

 

Openingstrack Alles wat ik had is meteen een hartverwarmend welkom in de wereld van de zanger: hij maakt de balans op van wat het leven hem heeft gegeven en van hem heeft gevraagd, en telt zijn zegeningen. Een flonkerende Hammond- en pianomelodie omhelst Boeijens prachtige stem, bijgestaan door weidse gitaarklanken en een ingetogen bas- en drumpartij. Een lied met een bruisend refrein en een stomende finale, dat de luisteraar meteen bevrijdt van alle muizenissen in zijn hoofd.

 

 

Het huis van Hans werd geschreven als verjaardagsgeschenk voor een goede vriend. Openhartig legt Boeijen de essentie van een jarenlange vertrouwensband tussen twee mannen bloot. Hier schuilt de schoonheid in de eenvoud en intimiteit van het lied. Het voelt als een simpel wiegeliedje of muziekdoosdeuntje, maar heeft naast die frivole toets toch de diepgang en inventiviteit van een popklassieker. Een rond lied, lichtjes ingehouden gespeeld en op een bijzonder indringende manier gezongen, wat het nummer extra spanning geeft. Kortom: een ballade in de beste Boeijentraditie.

 

Boeijen ontwikkelt in het uptempo lied Op een dag met zijn muzikale wapenbroeders een ronduit heerlijke, verslavende groove - let op die dansende bas - waar het speelplezier vanaf spat. Deze song nestelt zich meteen in je hoofd, en dankzij een streepje galmende stemmenpracht in het outro krijg je ‘m er gegarandeerd nooit meer uit. Een lied dat de beslommeringen van het dagelijkse leven met een schalkse knipoog relativeert vanuit de gedachte dat uiteindelijk de liefde het allerbelangrijkst is en alles overwint.

 

De breekbare ballade De onderkant van de hemel dompelt de luisteraar onder in een intieme, haast contemplatieve sfeer. Een nummer over diepe en onvoorwaardelijke genegenheid tussen vrienden: ‘Vriendschap is liefde - Liefde is vriendschap - Daar hoef je geen woorden aan vuil te maken'. Het lied spint als het ware een beschermende cocon rond je hart. Een verstilde ode die zo authentiek klinkt dat het net is alsof Boeijen hoogstpersoonlijk bij je in de huiskamer staat te spelen.

 

In De vraag levert Frank een antwoord op de vraag die hem zo vaak in interviews wordt voorgelegd, namelijk waar zijn liedjes vandaan komen. In deze song zetten bluesy klankkleuren de toon: een plagerige mondharmonica die op de hartslag van een strakke beat duelleert met speels pianogetwinkel en een energieke gitaarriff.

 

Morgen is het dinsdag valt het best te omschrijven als herfstige slowjazz. Deze soundtrack van een wandeling zorgt voor kippenvel dankzij als vallende bladeren gespeelde noten, een zorgvuldig uitgezocht sober akkoordenschema en de recht-uit-het-hart-zang.  De liedjestekst vormt een soort epiloog voor zijn allereerste hit uit 1981, Verjaardagsfeest: de zanger die zich op zijn geboortedag nog steeds liever ontdoet van het feestgedruis.

 

 

 

In Zo ver schept Boeijen met een dynamische melodie een broeierige song met een beklemmende cadans, in de traditie van zijn klassieker Vaderland. Een lied dat verhaalt over hoe heilzaam en noodzakelijk reizen en afstand nemen zijn om gebeurtenissen een plaats te geven. Het arrangement met een uitgebalanceerde bedding van accordeon en Hammond, een rondzwervende vette gitaarpartij en bloed-naar-je-hoofd-stuwende bas en drums geeft extra power aan de krachtige en loepzuivere zang. Boeijen, die in de refreinen heerlijk uithaalt, laat in dit lied horen dat zijn stem net zoals goede wijn alleen maar beter wordt met de jaren.

 

Ho Chi Minh Park mag zich dan wel voordoen als een haast terloops en onschuldig intermezzo, het is zonder meer het verborgen pareltje van Camera waarmee Boeijen zijn meesterschap als songsmid bewijst. Omdat de liedjesschrijver hier met een minimale muzikale begeleiding en een handvol welgekozen woorden op nagenoeg perfecte wijze het prille liefdesgeluk van twee jonge mensen - waarvan hij op een reis door Vietnam onverwacht getuige was - in een beklijvend lied vangt.

 

Speelsheid en sensualiteit staan voorop in het intrigerende  De streken van de meester. Voor een boek over schilder Gerard van de Weerd schreef Frank het voorwoord en dat werd de tekst van dit lied. Hij beschrijft op treffende wijze de spanning tussen een schilder en zijn model, tussen de realiteit en het beeld dat de meester ervan schetst op het blanke canvas. Een heldere, open song voorzien van echoënde koortjes.

 

Bewaar het beste tot het laatst, dat moet Boeijen gedacht hebben toen hij besloot Camera af te sluiten met het aanstekelijke Vergeving. Een eerlijk en hartverwarmend lied, met een prachtig kamerbreed geluid. Een hoopvolle song die je dankzij het zachtjes heupwiegende pianospel en gitaargetokkel al gauw zal mee neuriën of fluiten. "Eerst komt de vergeving, dan pas de verzoening", zegt de zanger om het nummer in zijn context te plaatsen. "Maar échte vergeving is zeldzaam." Voorwaar een stemmig slotakkoord. Of beter nog, een mooi eindshot.