FRANK BOEIJEN EN ZIJN LIEFDE VOOR ONS LAND
“Brussel is fantastisch”
BRUSSEL Frank Boeijen heeft met ‘Camera’ zijn 23ste album uit. En hoewel de plaat gaat over vroeger, zit er nog lang geen sleet op de man. De ideale plaat voor een herfstige zondagmiddag.
Was je na ‘Aardige jongens’ je project met Henny Vrienten en Henk Hofstede, toe aan iets nieuws?
Boeijen: “Ik wilde een ouderwetse degelijke cd te maken. Met gewoon één band, geen gasten. Met zijn vijfjes. We hebben wel lang gezocht naar de vorm, naar de juiste sound en dan zijn we uiteindelijk hier in Brussel terecht gekomen, waar we de plaat hebben opgenomen.”
Hoe belangrijk was onze hoofdstad voor deze plaat? “Brussel is fantastisch, echt een kosmopolitische stad. Je hebt het idee dat je hier echt op reis bent en toch voelt het heel vertrouwd aan. Het is natuurlijk een grootstad, en dat heb je bij ons helemaal niet. Amsterdam of Rotterdam zijn vele malen kleiner dan Brussel. Bovendien hou ik wel van Vlaanderen. Omdat ik hier pas in de jaren 90 pas echt doorbrak, word ik hier niet beschouwd als tieneridool. Journalisten vragen hier ook niet of er nog gillende meiden naar mijn optreden komen.”
Is ‘Camera’ een nostalgische plaat geworden, een plaat over ouder worden? In ‘Morgen is het dinsdag’ zing je hoe je verjaardag niet wil vieren.
‘Het is ook een verwijzing naar mijn eerste bekende nummer in Nederland ‘Verjaardagsfeest’. Ik heb het nummer geschreven naar aanleiding van mijn 49ste verjaardag, geloof ik. Het verwijst ook naar een fantastisch boek van Remco Campert: ‘Hoe ik mijn verjaardag vierde’. Nou ja, niet dus. (lachje) Maar een nostalgische, melancholische plaat is het niet geworden. Eerder hoopvol, episch, beschrijvend.”
In ‘Ho Chi Min Park’ komt je fascinatie voor het Verre Oosten weer bovendrijven.
“Het gaat over een park in Hanoi. In het noorden van Vietnam. Ho Chi Min is daar zeg maar een heilige, de grote verzetsheld, tegen de Fransen, tegen de Amerikanen. Toen wij in het park waren, liep het er vol met vrouwen in trouwjurken en mannen in trouwkostuums. Vele jonge mensen deden die kleren gewoon over hun jeans aan en werden ter plekke helemaal opgemaakt om foto’s te gaan maken. Tientallen piepjonge stelletjes stonden daar. Waarom dat ze deden, weet ik ook niet, maar het was zo’n surrealistische ervaring. Het nummer ‘Ho Chi Min Park’ is daar geboren. De titel is natuurlijk tegelijk een verwijzing naar mijn bekendste hit ‘Kronenburg Park’.”
Weer een verwijzing naar het verleden. Dus toch een vleugje melancholie?
“Een verwijzing naar het verleden impliceert niet noodzakelijk melancholie. Het verleden bestaat gewoon. In je hele oeuvre is het logische dat er liedjes naar elkaar verwijzen, er zijn allerlei dwarsverbanden.”
Je deed mee aan ‘Marco Borsato and friends’. Is hij ook een echte vriend van je?
“We kennen elkaar goed. Hij is natuurlijk verschrikkelijk opgelicht. Een enorm lieve man is het, maar erg naïef. Stuitend naïef zelfs. Maar iedere artiest wordt bedrogen of opgelicht. Wij hebben allemaal iets ondertekend waar we later spijt van hebben gekregen. Iedere keer ik ‘Kronenburg Park’ speel, krijgt er iemand geld die met het hele nummer niets mee te maken heeft. De rechten gaan rechtstreeks naar de uitgevers. Voor de eerste vijf platen, hebben we nooit geld gekregen.”
Hoe kan je jezelf tegen zo’n misbruiken beschermen?
“Het punt is, Marco schrijft niet zelf. Hij is niet de bron. Zo is hij nog altijd afhankelijk van anderen voor zijn materiaal. Dat maakt hem kwetsbaar. Ik doe alles zelf. Maak de muziek, kies de studio uit, bepaal hoe het hoesje eruit ziet, enzovoort. De plaat is helemaal mijn ding.”
Roel Wauters