Lieve Frank,
Hierbij wil ik je van harte feliciteren met je verjaardag. Maak er een mooie dag van. Als cadeau geef ik je jouw Camera gezien door mijn camera.
Gezichten op mooie landschappen van vriendschap, schoonheid, inzicht, liefde en vergeving. Een verjaardag is het moment waarop je eens flink uitbundig mag zijn. Daarom neem ik de gelegenheid te baat om groots uit te pakken over Camera. Op zijn verjaardag, wordt Camera weer teruggegeven door de ogen van een ontroerde. Mijn blik op Camera. Alles heeft zijn tijd nodig. Toch heeft Camera al in deze korte tijd bezit van me genomen, zich genesteld in mijn hart. Dierbaar bezit! Wonderlijk proces. Aarzelend en onwennig. De eerste klanken klinken vreemd en toch vertrouwd. Herkenning, eerder gehoorde fragmenten. Voordat deze thuis te brengen zijn, eigenen de nieuwe liedjes ze al toe. Ze gaan op zichzelf staan. Dan is het tijd om echt te luisteren en te voelen. Met de heerlijk, vrolijk makende klanken van Alles Wat Ik Had word je warm onthaald in het Huis van Frank. Met de eerste zin sta je direct in een kamer die warm, dierbaar en vol inspiratie is. ‘Trillend van de dag die komen ging. Open voor mooie woorden, om het te tekenen en te vangen.’ Mogen we hier getuige zijn hoe een nieuw lied ontstaat? Hoe veel dichter bij de dichter kun je komen? Dit lied is thuiskomen, vertrouwd nog van een eerdere tour. Toch klinkt er een verfrissende nieuwe oproep. ‘Het is aan jou alleen, wat ik ook doe...’ Geeft de zanger het uit handen? Het is van jou. Word ik hier uitgenodigd deelgenoot te zijn aan het scheppen van dit lied? Er ontstaat een magisch samenspel tussen vertolker en toehoorder. De kracht van Frank. Hoe persoonlijk zijn teksten ook zijn, ze laten je altijd ruimte om ze op jouw beurt persoonlijk te maken. Hierbij de uitnodiging dankbaar aanvaard.
Vervolgens word je meegenomen naar Het Huis van Hans. Het huis van de vriendschap. De rustige, warme klanken verbeelden de rust, het vertrouwen dat huist in een goede vriendschap. Krachtige omschrijvingen doen je stilstaan bij je eigen vrienden. Je eigen bakens van licht in donkere dagen, waar je mag zijn wie je bent. Deze ode aan de vriendschap maakt Camera de cd om aan vrienden cadeau te doen.
Bij ons thuis hebben we het gekscherende motto ‘ik lach om niet te huilen’. Je moet toch een vorm vinden om met ellende, tegenslag en verlies om te gaan. Dit wordt kostelijk gedaan in het opgewekte en troostende Op een dag. Eerst lijkt door alle verlies er niets meer toe te doen, maar word je niet op het verkeerde been gezet? ‘Niets doet er meer toe.’ ‘Een mooi landschap is al genoeg.’ ‘Jouw gezicht is een mooi landschap.’ ‘Op een dag doe jij er alles toe.’ Doet uiteindelijk alles er toch toe? Frank, jouw gedicht is een omarming! Wie herkent niet de overweldigende, troostende, schoonheid van de wolken, bomen, dieren, regenboog of zonsondergang?
Deze zonsondergang mag je in al zijn schoonheid mee beleven, wederom in vriendschap met De Onderkant Van De Hemel. Een lied om weinig woorden aan vuil te maken. Laat de tranen in mijn ogen het maar vertellen. Wat is Frank toch een kunstenaar!
De Vraag brengt je naar een zee vol vragen en herinneringen, verder weg van huis. Een veelbelovende opening op de mondharmonica en een lekker tempo. Toch rijst al zoekende naar het antwoord een nieuwe vraag. Had deze kostbare schat niet beter onder het zand begraven kunnen blijven liggen? Niet alles hoeft te worden ontrafeld.
Fijn dat we na deze strandwandeling weer in Morgen is het dinsdag met de zanger mee naar huis mogen lopen. Op zijn verjaardag nog wel. Boeijen op de toppen van zijn kunnen in dit geschenk uit de hemel. Ongeëvenaarde muzikale sfeer en zo veelzeggende, weinig woorden. Dit is de droomwereld waarin je je met liefde, dankbaarheid, vol overgave laat meenemen. Volledig weerloos. Kon het maar altijd morgen dinsdag zijn!!!
Zo ver. Mag dit lied het antwoord op De Vraag geven . ‘Niet alles is te begrijpen." We zijn weer ver weg van huis. "Het Noorden verloren, het komt wel weer terug." Het voelt even noodzakelijk als een ademhaling. In, Uit. Thuis, ver Weg. Vertrouwd, Nieuw begin. Een gezonde afstand en een terugkeer mogelijk. Ook ver van huis is ‘Een betoverend landschap’ en we weten inmiddels dat dat al genoeg is. In het tv-programma Profiel werd gesteld dat Frank in geen rijtje past, maar alleen staat. Uniek dus.
Binnen zijn oeuvre staat op zijn beurt Ho Chi Minh Park weer geheel op zichzelf. Een geheel uniek lied. Een verslag van een ogenblik op reis, verpakt in Aziatisch aandoende klanken.
Kan er iemand na De Streken Van De Meester te hebben gehoord, het Vakmanschap van Frank Boeijen nog ontkennen? Een meesterlijk staaltje van inlevingsvermogen. Al luisterend word je zelf de schilder, ondersteund door de muziek, het instrument wordt het penseel, je hoort de streken van de meester op het doek gezet worden.
Met het laatste lied Vergeving weet je dat je Boeijenwonderland weer zal moeten verlaten. Dit lied dringt je hart binnen en bij elke hartslag wordt het verder je lichaam in gepompt. Tot je het in je kruim en tenen voelt tintelen. Het doet me denken aan het laatste lied op As. Ook nu wordt er weer een omzwerving gemaakt, in een kruistocht tegen het onrecht, om toch weer uit te komen bij de kracht van de liefde.
Zo beginnen en eindigen we, hoe ver we met Camera ook gereisd hebben, Thuis! Met de laatste betoverende klanken zeggen we dank en vaarwel. Camera, tot ziens in het theater. Sterk geworden, vol hoop, gevuld met schoonheid en vriendschap, gevoed door tederheid, zijn we gewapend tegen de werkelijkheid.