Frank meets Frank
Blijkens een onderzoek is hij de meest gekende persoon uit onze regio: Nijmegenaar Frank Boeijen. Maar welke Frank Boeijen eigenlijk. Want in Nijmegen lopen twee beroepsmuzikanten rond met die naam. De een 52 jaar en singer-songwriter, de ander 36 jaar en toetsenist van The Gathering. Voor de allereerste keer spreekt de ene Frank Boeijen met de andere.
Door HANS WALRAVEN
“Hoi. Frank”.
“Hallo, ik ben ook Frank Boeijen.”
Een beetje lachend geven ze elkaar de hand. Want twee Frank Boeijens in één stad die beiden ook nog hun boterham verdienen op het muziekpodium, is al bijzonder. Opmerkelijker is het dat ze elkaar nog nooit ontmoet hebben of hebben zien optreden..
“Ik zag hem wel eens in de stad lopen en dacht dan: zou hij weten wie ik ben”, herinnert zich de jongste Frank Boeijen, toetsenist van The Gathering. Niet dus. De liedjesschrijver en zanger van Kronenburg Park, Zwart Wit en Zeg me dat het niet zo is, wist alleen dat een naamgenoot van hem in een Nijmeegse rockband speelde, maar verder had hij geen idee wie dat was.
Binnen vijf minuten wordt vastgesteld dat ze familie van elkaar te zijn - de wortels liggen in een dorpje in de buurt van Oss, Berghem. Frank junior is er ook geboren, ofschoon hij sinds 1998 in Nijmegen woont. “Mijn opa vertelde wel eens dat hij een neef had die naar Nijmegen was verhuisd en wiens zoon een groot zanger was.”
“Dat moet mijn vader zijn geweest”, zegt senior. “Dat kan bijna niet missen. Jij bent dus denk ik mijn achterneef, ik jouw oudoom.”
De oudoom begon eind jaren zeventig muziek te maken – eerst in allerlei duo’s waarvan die met Wout Pennings de bekendste was. Daarna in 1980 met de Frank Boeijen Groep, vanaf 1991 solo. En altijd in het Nederlands. “Heb je nooit de ambitie gehad om in het Engels te zingen”, vraagt de achterneef. “Nee. Toen ik net gitaar leerde spelen – ik was een jaar of 12 - speelde ik liedjes van singer-songwriters als Bob Dylan, Neil Young, Van Morrison – dat was dus in het Engels. Maar ik ging al rap over op het Nederlands. Ik woon in Nederland, dus ik schrijf in mijn eigen taal.”
Voor de jongste Frank Boeijen start zijn muzikale loopbaan in 1989. “Precies twintig jaar geleden. Ik was 16 toen ik bij The Gathering kwam, had mezelf twee jaar eerder beginselen van piano bijgebracht. Mijn moeder luisterde veel naar Depeche Mode, Ultravox, synthesizerbandjes uit de jaren tachtig. In Oss waar ik naar school ging, was helemaal niks te doen. Je moest uitkijken niet in elkaar geslagen te worden vanwege je lange haar. Daarom dachten we: laten we maar muziek gaan maken en ons eigen universum creëren.”
Binnen vijf jaar had The Gathering dankzij sterke optredens een grote schare fans in Nederland. Eind jaren negentig kwam daar succes in het buitenland bij. “Het is nu onze grootste markt. Vooral Zuid-Amerika gaat goed, Chili, Mexico. Argentinië en Brazilië. We treden daar op in zalen ter grootte van de Heineken Music Hall. Speel jij in het buitenland?”
“Nee. Maar ik kom wel veel in Azië, dat trekt me. Misschien omdat ik ben opgegroeid tussen Indonesische mensen. Plus dat ik ook heel lang Molukse crew heb gehad. Dus toen ik op de Molukken was dacht ik: we zijn thuis. De verscheidenheid in cultuur en godsdienst in Azië Is gewoon heel plezierig. Het is een totaal ander wereld, met prettige omgangsvormen. Hoe zijn jullie ervaringen in Zuid-Amerika?”
“De mensen daar leven bij de dag. De armoede is enorm, en dan moet je weten dat die fans die naar ons komen kijken nog redelijk vermogend zijn. Maar optreden is geweldig, mensen beleven een concert zo enorm gepassionneerd. Het pubkliek is vaak buiten zinnen.”
Wat vinden beide Franken van elkaars muziek en laatste album? Camera in het geval van liedjesmaker Frank, The West Pole, met de kersverse en Noorse Gathering-zangeres Silje Wergeland, bij toetsenist Frank.
“Ik heb je altijd wel gevolgd”, zegt de laatste. “De eerste keer dat ik je bewust hoorde was in 1983 met Linda. Je schijnt een hekel aan het nummer te hebben, maar vond het interessanter dan Zwart Wit. Misschien omdat een nichtje van mij Linda heette. Toen ik net in Nijmegen woonde gaf iemand mij een verzamel-cd van jou en die heb ik veel gedraaid. Met Spinvis is het de enige Nederlandstalige plaat die ik heb. Op deze nieuwe plaat vind ik er mooie dingen staan, vooral de ballads en Zo ver. Het doet me soms denken aan Elbow. Dat semiakoestische en organische dat zij hebben, zit ook in jouw muziek.”
“Ik hoor eigenlijk niet zoveel toetsen op jullie laatste plaat”, reageert de oudere Frank. “Op de eerste paar nummers spelen ze niet zo’n grote rol”, geeft de jongere toe. “Deze plaat is nogal gitaargeoriënteerd. Maar in de rustige nummers ben ik zeker aanwezig: de arrangementen voor de strijkers heb ik ook gemaakt.”
”Wat ik mooi vind bij The Gathering is de combinatie van die fragiele zangstem en de vrij robuuste gitaarmuziek. Met zo’n ‘gruntstem’ zou ik afhaken, maar dit klinkt goed.”
Zwart Wit, Paradijs en Aan de bezitters van een ziel zijn nummers waarin de ene Frank zijn maatschappelijk engagement toont. Zit er in de muziek van de andere Frank ook een politieke dimensie? “Nee, daar is onze muziek altijd te escapistisch, te sferisch voor geweest. Nog steeds eigenlijk. Het werkt bijna therapeutisch: je moet dat soort muziek blijven maken om je goed te voelen. Teksten schrijven doe ik niet, dat laten we altijd aan de zangeres over.”
Tenslotte de hamvraag: hoe is het om Frank Boeijen te heten?
Frank junior: “Ik vond het wel leuk dat er al een bekende Frank Boeijen was. Ik word mijn hele leven al geconfronteerd met opmerkingen als ‘oh, de echte?’ en ‘toch geen familie van?’ Misverstanden over wie wie is heb ik zelden meegemaakt. Een keertje is het met de uitbetaling van Buma/Stemra misgegaan, maar dat geld heb ik teruggekregen”
Senior: “Ik vond het ook wel grappig. Ik kan me een keer herinneren dat jij, Frank, met jullie zangeres op de festival Boulevard in Den Bosch stond, als akoestisch duo. Een aantal van mijn fans kwam daar op af en kreeg een heel ander Frank Boeijen te zien dan ze verwachten. Gênant is dat ik jouw band The Gathering ooit met een andere heb verward. Bij de Vrienden van de Amstelconcerten in 2007 in Ahoy, zag ik Within Temptation op de lijst van andere artiesten staan. Ik stelde voor om met hen samen een heftige versie van Kronenburg Park te doen - daar had ik altijd van gedroomd. Toen ik werd geïnterviewd voor het programmablaadje was de vraag waarom ik in hemelsnaam met hen wilde spelen. Ik zei: ‘daar zit mijn naamgenoot in.’ ‘Maar dat is The Gathering…’, was de reactie. Maar ja, ik zat er al aan vast! Wat het ergste was: het was helemaal niet hard. Ik miste de power.”
Junior: “Die power hebben wij wel, zeker op onze laatste plaat: niet lullen, maar rocken.”
“Ik word steeds benieuwder naar jullie. Spelen jullie wel eens in Nijmegen?”.
“Waarschijnlijk in het voorjaar weer in Doornroosje.”
“Misschien is het wel leuk als we dan samen Kronenburg Park doen.
“Lijkt me een prima plan.”