Dames en heren, goedenavond.
Het is mij een grote eer voor u de nieuwe cd van Frank Boeijen te mogen inleiden, een cd van een man die van zichzelf altijd gezegd heeft dat hij geen imago wil zijn. Maar die tot zijn spijt misschien imago is. Het imago van een geweten, het imago van intimiteit, het imago van een betrokkenheid met mens en wereld. Ik vroeg hem daarstraks, nadat we elkaar een hele tijd niet meer hadden gezien: Frank, ben je gelukkig. Hij keek me aan en zei: ‘geen grotere pijn dan geluk’. Hij zei dat met zijn mooie frisse jongenskop, stralend bijna. En zo is dus Frank Boeijen. Een levende paradox. Altijd een heel klein beetje averechts omdat hij zich in zijn kwetsbaarheid moet verbergen.
Om aan die kwetsbaarheid te ontsnappen schrijft hij schitterende liedjes. Frank Boeijen is een dichter, een poëet. In een van zijn liedjes zingt hij: ‘grote woorden zijn eenzaam’. Dat is zo’n zin die je eigenlijk een heel leven kan laten leiden. Waar romanciers vaak 300 pagina’s voor nodig hebben. En in die ene kale, sobere zin – ‘grote woorden zijn eenzaam’ – vat Frank Boeijen het leven van hem en het leven van ons, het verlangen om te leven, soms het verlangen er niet te zijn, maar in ieder geval altijd de hitte van een mens.
Tien jaar geleden zei hij tegen mij: ‘ik heb het nu lang genoeg gehad over de dood’. Ik geloofde hem, want Frank is zo’n authentiek mens, dat als hij iets zegt je hem ook gelooft. Dus ik geloofde hem. En nu we tien jaar verder zijn, zie ik toch dat de schrale wind van de dood in zijn woorden is gekropen. Dat hij het sterfelijke niet van zich af heeft kunnen slaan. En juist daarom in die nederige bekentenis wordt zijn poëzie, zijn liefdesretoriek wordt eigenlijk een monument. Een monument van houvast dat we allemaal graag meenemen naar de nacht en naar de volgende dag.
Frank heeft talent voor mystiek, voor spiritualisme maar het is niet die greep naar een wazige, verre God. Het is de greep naar het spiritualisme in de mensen om hem heen, in hem zelf. Eigenlijk een kameraad van het ruimere denken Niets is zo actueel als vandaag een stem te horen die ingaat tegen de bekrompenheid, tegen de kakofonie van wraak, tegen het miserabele regionalisme, tegen Wilders. En al zegt hij dat niet met zoveel woorden, maar in al zijn werk, in zijn hele oeuvre ligt die zachte chaos van verzet, een fluweel van opstand, een verlangen naar beschaving.
De 23ste cd van Frank Boeijen is een oase van beschaving. Het is ook nog meer dan dat. Het is eigenlijk een getuigenis van gevoelens en emoties die wij bij wijze van spreken hebben laten verdringen.
Frank is een intimus. Hij zoekt de ruimte van intimiteit. Lacht zijn eigen emoties niet weg, accepteert stilte in het leven en geeft die door. En dan heb je vandaag automatisch een tegenstem, een stem die doet stilstaan, een stem die de boeien verbreekt waaraan wij luidruchtige gelijkhebbers zo vaak gekluisterd liggen. Wars van grove polemieken. Het woord mag ook mooi zijn. Niet leeg. Zo lang ik hem ken, en dat is dus 23 cd’s lang, heeft Frank Boeijen nog nooit een leeg liedje geschreven of gezongen. Het zit altijd vol. Ook vol verwachtingen. Een enkele keer vol misprijzen. Maar altijd in ieder geval met de hoop het leven dragelijk te maken. Eenzaamheid een gezicht te geven, verlies een stem te geven.
En hij doet het niet alleen voor zichzelf. Ik heb ooit Liesbeth List over Frank Boeijen horen praten. Hoe hij haar uit de wanhoop van een vergeefse en vergeten carrière naar boven heeft gehaald met het schrijven van een aantal liedjes. Misschien betekent het niet zo veel, maar als je kun zeggen aan het eind van je leven dat je een artiest, een zangeres een podium hebt gegeven, dat weet je in ieder geval dat we met een goed mens hebben te maken.
Een goed mens, dat is Frank Boeijen zeker.
En hij is een bekende van ons. Hij komt graag naar Vlaanderen, zoals hij graag naar Vietnam gaat. Altijd maar de einders afschuimen op zoek naar een verklaring voor zichzelf. Maar als hier vanavond Paul van Vliet of Herman van Veen binnenkomt dan kijkt iedereen op en denkt: Hollander, nekspieren. Als Frank Boeijen binnenkomt denk ik aan de Rive Gauche, aan iemand van bij ons, die zelfs de kleur en de beweging van ons Latino’s heeft aangenomen. Helemaal niks nekspier meer, gewoon een multiculturele schakel van de wereld, het land, de stad.
Dames en heren, er is niks krachtigers dan de winter in te gaan dan te luisteren naar Frank Boeijen. En daarom ga ik uw geduld niet langer op de proef stellen en ben blij dat ik namens u hem zijn nieuwe cd mag uitreiken.
Goedenavond.