7 mei 2010 - Amstelveen
Sandra Muresu
Nadat ik gisteren de Schouwburg Amstelveen had verlaten, bleef ik in een muzikale roes. Tijdens de busrit terug naar huis - al neuriënd - hadden mijn lief en ik het over het concert. Duidelijk was één ding: Frank is nog steeds een heel sterke zanger. En terwijl Franks cd mijn roes vanochtend nog even verder oprekte, bedacht ik dat ik maar eens zijn site moest bekijken. En zo gebeurde. Ik ontdekte daar de mogelijkheid een recensie te schrijven en terwijl ik dit emailadres naar mijn inbox kopieerde, vroeg ik me af of de Hans aan wie ik nu schrijf, dezelfde Hans is die Frank gisteren bezong in Het huis van Hans.
De Frank Boeijen Groep was een onderdeel van mijn jeugd, net als bijvoorbeeld een band als Doe Maar, en zoals zovaak gebeurt als je een bepaalde leeftijd bereikt (ben dit jaar 40 geworden), word je nostalgisch. Ik had vorig jaar op eigen verzoek de cd Toen & Nu als verjaardagscadeau gekregen, maar nooit eerder een concert van Frank bijgewoond. Gisteravond was de eerste keer.
Ik heb de afgelopen jaren diverse concerten mee mogen maken, en wie er ook staat en wat er ook op het podium staat te gebeuren, alles begint bij dat ene moment:De lichten worden gedimd, de verschillende mensen worden één ingehouden adem van verwachting, de muzikanten komen het podium op, en daar is het: de golf van extase. De eerste tonen worden ingezet, en de magie is compleet. De toeschouwer heeft alleen maar oog voor wat op het podium gebeurt. En door de verder donkere omgeving, krijg je het gevoel dat je inderdaad kontakt hebt met die mensen op het podium. ‘Kontakt tussen jou en mij'.
Een concert van Frank Boeijen en zijn begeleiders is een klein feestje. Een feestje waarbij slingers en cadeaus zijn vervangen door teksten die je hart omvatten, een stem die je uit je stoel tilt en muziek die je laat dansen. Al moet dat dansen dan figuurlijk worden opgevat, want uitbundig dansen - zo leek het - doe je niet in een schouwburg. Dat zou je denken! Achter mij zaten duidelijk superfans van Frank, en ook al dansten ze in de traditionele zin, het ritme van de muziek zat in hun voeten en de liedjes hoorde ik zeker niet alleen uit Franks mond. Pure overgave aan het moment.
Het moet gezegd: veel van de liedjes die Frank gisteren ten gehore bracht, kende ik niet. Maar oh - het zijn songs die direct je ziel vastgrijpen en daar ook blijven. Teksten die via je ademhaling je lichaam binnendringen en een stem die de liedjes niet alleen draagt, maar uitdraagt, zorgt dat het je pakt, je vastpakt. Zeg me dat het niet zo is bracht een fan drie stoelen verder tot tranen, en ik verwacht dat ze niet de enige was. Mijn ogen hield ik ook niet droog. Mooie songs doen dat, je deelt een moment - je (her)beleeft het. Het moment waarop je het nummer voor het eerst hoorde, of de herinnering die eraan gekoppeld is. En dat gevoel is voor een ieder anders. Maar magisch is het zeker.
Pure magie is ook zeker het Kampvuurmoment in de voorstelling - dichterbij kontakt kon je niet komen.
Het was een avond waarbij een zaal werd gevuld met nostalgie en emotie. Passie afgewisseld door melancholie, tranen door een lach. En net als je denkt dat het feest is afgelopen, wordt de encore ingezet, en staat de zaal helemaal op zijn kop: ‘Waar is de storm, waar is de bliksem, wordt wakker, kijk mij aan...'
En kijken deden we. Wakker waren we. Geen storm of bliksem had ons van de schouwburg weg kunnen houden. Dank je wel, Frank.
9 april 2010 - Den Haag
Meta Prins
Den Haag is de vaste plaats waar mijn vriendin Ineke uit Delft en ik Franks concerten al een paar jaar trouw bezoeken. De mooiste avonden, de beste in een tour, heb ik daar mee mogen maken. Het geluid in het Lucent danstheater is zo helder en de sfeer in de zaal is altijd goed. Het was daarom wel even schrikken dat Frank dit theater had verruild voor theater Diligentia. Wat zou ons daar te wachten staan??? Onze zorgen bleken ongegrond, de sfeer in Diligentia zou die van alle eerdere concerten deze tour overtreffen. Het spreekwoordelijke dak ging er af.
Al vanaf de eerste noten werd de enthousiaste toon gezet en het zou de hele avond een feestje blijven. Zoals Frank bij het lied De streken van de Meester ter introductie de woorden sprak dat de schilder met verf fluistert en de modellen terugfluisteren, zo was de wisselwerking tussen de band en het publiek. Alleen was het fluisteren nu spetteren. Dit over en weer effect, was zo sterk, dat het de sfeer op het podium en in de zaal tot ongeëvenaarde hoogte bracht. De grootste sensatie voor mij persoonlijk was om tussen Frank en Ger in te zitten toen zij op de rand van het podium kwamen.
Deze plek op de eerste rij had ik te danken aan Patricia, die de plaatsen voor ons bezet had gehouden. Ze had zich zo rot gevoeld over Groningen, waar zij een plek op de eerste rij had kunnen bemachtigen, wat Cora en mij niet was gelukt, terwijl zij uren na ons het theater binnen was gekomen. Frank zei dat hij zo dicht op het publiek wel wat verlegen werd, maar dat gold minstens zo veel voor mij, zo dicht bij hem. Het is een onbeschrijfelijke ervaring als de zanger waar je al zovele jaren grote bewondering voor hebt, op aanraakafstand van je zingt, alsof het speciaal voor jou is. Helaas gierde de zenuwen hierdoor zo door mijn lijf dat ik niet optimaal kon genieten.
Wat ook niet meewerkte was de onrust van de reis naar Den Haag. Ik had in Amsterdam de longen uit mijn lijf gerend om een trein te halen, die toch nog voor mijn neus wegreed. Bovendien stuurden de Haagse tramchauffeurs ons verkeerd, waardoor we een stuk moesten lopen naar het theater. Normaal niet zo erg, maar ik was ziek en kon alleen op de been blijven door zware pijnstillers. Door die onrust duurde het ook lang voordat ik in de sfeer van de muziek kon meegaan, dat lukte eigenlijk pas na de pauze. Tegen de tijd van de toegiften, waarvoor Frank en band drie keer door het uitzinnige publiek werden teruggehaald, zat ik er dan ook helemaal in.
Graag wil ik Frank nog bedanken voor het nummer De Onderkant van de Hemel. Er is al zoveel geschreven voor geliefden, maar met dit nummer heb ik nu een lied om mijn vriendschap met mijn hele lieve vriendin Ineke te delen. Om dit lied heb ik haar Camera cadeau gedaan. Bij deze toegift hebben we elkaar vastgehouden en die bijzonder mooie regel over vriendschap elkaar toegezongen. Tot besluit een kus. Dit is nu ons lied. Liefde heeft zoveel mooie aspecten. Gedenkwaardig Den Haag.
Door de bijzondere sfeer werd het toch nog een superavond, waar ik nog lang van kon nagenieten.
Gek genoeg miste er iets, alleen merkte ik dat pas toen ik vier dagen later in Almere was ...
13 april 2010 - Almere
Was Camera op cd al een intense ervaring, het bleek nog niets vergleken bij de intensiteit van deze live-beleving. Den Haag was een collectief hoogtepunt. In Almere beleef ik het persoonlijke. Thuis probeer ik het opnieuw terug te halen, luisterend naar de nummers in dezelfde volgorde als ze gespeeld zijn tijdens dit concert. Aan de hand hiervan doe ik een poging mijn ervaring van deze avond schrijvend te verwoorden.
Een passender opening in deze Camera-tour kan ik me niet voorstellen. Niet alleen omdat Alles wat ik had het openingslied op de Camera cd is, ook omdat het een perfecte start is vanwaar je met gemak wordt meegevoerd de wereld van Boeijen in. De richtingaanwijzing om de reis rond die wereld te gaan maken, ligt besloten in dit lied. We stijgen op vanaf het huis van de zanger aan het begin van een nieuwe dag, In de oude kamer met de oude boeken ... bij zonsopgang. Om de reis te besluiten in het lied Vaderland, aan de andere kant van de wereld, straks zal hier de zon weer onder gaan. Een volle dag mogen we mee die wereld in. Dit lied opent jou, Trillend van de dag die komen zal, voor mooie woorden, getekend en gevangen door zanger en reisleider deze avond. En een melodie van lang geleden komt terug in deze reis door schoonheid in klank.
De eerste Ontmoeting op deze reis is nog heel dicht bij huis, heel dicht bij de zanger. Het brengt je bij het overweldigende gevoel, het verlangen naar het meest dierbare dat geen deel meer van je is. De eerst gevangen mooie woorden: "Maar jouw gezicht en je mond, het is zo vertrouwd, het is ondraaglijk, die afstand."
Het heeft geen enkele zin om stil te staan bij wat er gebeurt is, dus blijf niet staan, ik laat je gaan. Zo gaan we door, gevoed door een groot verlangen, naar een dragelijke wereld vol schoonheid, die zich vaak pas toont in al zijn glorie als je ook de pijn hebt gezien. Dat zullen de komende ontmoetingen ook doen.
In deze volle glorie en tederheid worden nu De handen van Juliëtte geschetst en zien we hoe zij de lucht kleurt met een melodie. In dit droomlied bezingt de droomzanger een droomzangeres. We zijn nu definitief aangekomen in de droomwerkelijkheid van schoonheid in dit droom van een concert. Opvallend is de gelijkenis tussen de zanger en haar die hij bezingt. Hoeveel tranen heeft zijn muziek al gevangen? Ook hij beeldt zijn liederen uit in fijne gebaren en subtiele mimiek. Een eervol lied als dit zou ook hij verdienen. Zal het ooit geschreven worden?
Zoals Frank een mooie zangeres bezingt, zo brengt de schilder met zijn verf een mooie vrouw tot leven. Ook in die werkelijkheid is rust en schoonheid. De schilder en zijn model verbeeld in klank. De zanger maakt een klein sierlijk gebaar wanneer hij het denkbeeldige penceel ter hand neemt. Weer een schone wereld waar we in mee worden genomen.
Die schoonheid voert ons nog veel verder, naar Hué in Vietnam. Daar wacht de kennismaking met weer een mooie dame. In contact met een bijzondere vrouw, die in gebaren en met ogen spreekt. Op de vleugelklanken die het Verre Oosten dichtbij brengen, zweef je nog hoger in een wondere wereld van een geheime taal. Dit lied neemt je mee, betoverd, geen ontkomen aan. Het leven kan een sprookje zijn.
Zonder stem, zonder ogen, zonder adem kolkt de liefde in al zijn kracht en wanhoop door je lichaam, In mijn bloed. Zo voel je ook dit lied door elk van je aderen gieren. Het lied was ooit bedoeld om alle andere liefdesliedjes overbodig te maken. De grote idealen van een jonge zanger. Nu terugkijkend, stelt de ‘iets' oudere zanger dat hij daar niet in geslaagd was. Hoewel ik deze poging zeer geslaagd vind, ben ik blij dat hij dat anders ziet. Hoeveel parels over de liefde waren ons anders onthouden.
Het volgende prachtige liefdesverhaal in Jazz in Barcelona bijvoorbeeld, dat ondanks de sterke dramatiek veel vreugde uitstraalt. Of het lied Liefde van mijn leven, dat ook grote kans op de titel ultiem liefdeslied maakt. Zo volmaakt is de liefde zelden vertolkt.
Volmaakt begon ook mijn reis naar het theater deze avond. Hierheen word ik in gedachte op deze muzikale reis teruggebracht. De bus kwam meteen en in de trein raakte ik aan de praat met een heel lief en prachtig meisje, negentien bleek ze te zijn en half Turks, half Marokkaans. Ze vertelde heel open dat het net was uitgegaan met haar vriendje. Daarna vroeg ze of ik ook een vriendje had. Zo vertederend! "Ik heb een man en we zijn 22 jaar samen", antwoordde ik. "Dat hoor je ook niet vaak meer" en ik bespeurde een verheugde twinkeling in haar ogen. Haar openheid bracht me ertoe te vertellen dat het ook niet altijd makkelijk is geweest, maar dat we er samen uit zijn gekomen. "En is het nu helemaal goed?", wou ze weten en waarschijnlijk zag ze nu een twinkeling in mijn ogen toen ik antwoordde: "Ja, helemaal goed." Dit lied Koud in mijn hart speelt een heel belangrijke rol bij het afsluiten van een moeilijke tijd. Het staat daarom voor mij, voor de victoriekracht van de liefde. Een groot gevoel van dankbaarheid komt bij het horen van dit lied in mij op.
Als je denkt dat deze reis zijn hoogtepunt in gevoel heeft bereikt, is daar de Verzoening. Het lied waardoor ik volledig, vol herkenning, vol overgave, als onwetend meisje van 17 de wereld van Boeijen werd ingezogen. Een ongekende wereld waarvan ik direct wist dat ik daar thuis hoorde. Deze wereld en dit lied na vele jaren nog liefhebbend, ga ik met een rijk gevoel de pauze in.
Pure tovenarij is voor mij de sfeer die met muziek in Taal van de tijd wordt gecreëerd. Raadselachtige woorden die alleen begrepen kunnen worden als je tussen de regels weet te lezen. Zo zijn we na een korte landing direct weer terug op de grote hoogte, als ik zie hoe het water der schoonheid gedragen wordt naar een zee van verharding in een poging haar teder te maken.
Wat is geluk? Hoe bereik je geluk? Is er een recht op ongeluk? In een briefwisseling met zijn broer schijnen deze vragen besproken te worden. In de bezongen tegenstelling van Frank, dat er geen groter pijn dan geluk is, zit een grote wijsheid. Wat er is en wat je voelt kan ook weer verdwijnen. Dat realiseren is pijnlijk. Ook ik voel een pijn bij het besef dat dit concert dat al weer aan het tweede nummer na de pauze bezig is, straks helemaal voorbij is. Gelukkig zijn er nog cd's en meer concertavonden, want hierin ligt een groot deel van mijn Geluk.
Maar nu mogen we nog even verder dromen in schoonheid. Ook nu zweef ik weer moeiteloos mee met de geofferde woorden en melodie, de goden van Verboden Dichters waardig. Bij deze ode aan dichters zie ik dat Frank onbedoeld ook zichzelf heeft beschreven. Is ooit niet geprobeerd hem monddood te maken? Maar levend in schoonheid zingt deze dappere David zijn strijd voor schoonheid, rust, medemenselijkheid en fatsoen voort. Hij blijft hiervan verder dromen en dat brengt een trilling over mijn hele lijf.
Wat is het toch dat elke lied deze wonderlijke avond raak is, diep binnenkomt? De Vraag geeft niet alleen de vraagsteller, die deze avond ook in de zaal zit, antwoord. Maar ook mij. Alles lijkt ineens zo helder. Veelvuldig wordt mij gevraagd waarom ik zo vaak naar de Frank Boeijen concerten ga. Deze avond, het vijfde concert deze tour voor mij, is hierop het antwoord. Waar ik hier, in de wereld van gevoel, terechtkom is extatisch. Het is de rust waardoor de nummers volledig binnendringen. Rust in de vooravond, rust in de zaal en rust in mezelf.
De ontspannen avond begon toen ik in het goede gezelschap van mijn lieve medefans Cora en Janine het theaterrestaurant binnenliep. Even heb ik mijn muzikale droomman op de rug gezien. Zo aten we op enige afstand van de fantastische heren die ons deze mooie avond zouden bezorgen. Hun privacy volledig respecterend, vonden we hun aanwezigheid toch heel aangenaam. Zo voelde ik deze keer niet meer de (toegegeven, dwaze) spanning voor het concert, in afwachting van de opkomende zanger. Het uitgebreide en heerlijke eten was al een genot en bood een gepast begin voor het Camera-dessert.
Alles werkt mee. Ook de zaal laat in alle waardigheid de muziek de rust en aandacht krijgen die zij verdient. Voor het eerst heb ik geen last van spanning, verwachting, geen last van storende geluiden, geen last van mijn lijf. Het is goed zoals het komt. Alles valt deze mooie lenteavond op zijn plaats.
Zelfs het lied Zeg me dat het niet zo is, dat geen favoriet van mij is vanwege de atypische rauwe stijl, kan ik toch waarderen, omdat ik weet hoe velen hier troost uit halen.
In de onnavolgbare stijl van Frank wordt daarna een liefdes leegte verbeeld, groter dan De piano van Beethoven. De metaforen waarin hij gevoelens die moeilijk te beschrijven zijn, weet te vatten, zijn zo sprekend en sterk. Eén van zijn grote krachten.
Dat er sprake is van Kontakt valt toch niet te ontkennen, als er zoveel gevoel van de een naar de ander wordt overgebracht. Dit wordt (Verjaardags) feestelijk gevierd met muzikanten die in de sfeer van een kampvuur dicht tegen het publiek aan komen zitten.
Het is nog niet Zo ver. We hoeven nog niet naar huis. Dit elektrische feest wordt voortgezet in de warmte, de lengte van een lange dag, waarin we nog altijd mee op reis mogen zijn. We voelen ons hier thuis, waar de muziek ons geheel meesleept en de muzikanten hiervoor de eer krijgen in een voor ieder welverdiende en door het publiek zeer gewaardeerde solo.
Voor we definitief zullen landen om de reis te beëindigen mogen we het geheel nogmaals beleven in de hele reis samenvattende Kaap De Goede Hoop. Opgestegen naar een gedroomde zomer, met lange momenten van niets, draagt dit lied alles in zich om je te bevrijden van de wereld en je leven te veranderen. De warme vreugdevolle muziek, troostende handen en de eeuwige schoonheid. Ik hou van de klank van Frank in mijn hoofd.
Zo dalen we nu definitief af, eindigend aan de andere kant van de wereld. Hier kijken we terug naar het thuisland, Vaderland, waarvandaan we deze dag vertrokken waren. Wonderlijk, tijdens dit lied zie ik door Frank Boeijen ook grootheden als Jacques Brel, Herman van Veen en Liesbeth List heen stralen. De tekst nuance in dit lied bewijst weer eens de juistheid van de zangers keuze voor zijn eigen Nederlandse taalt. Wat is ons Vaderland een rijk land met een zanger als Frank!!!
En rijk ook met muzikanten zoals ze hier op het podium staan. Zonder hun was het niet mogelijk op deze manier de prachtige klankenreis te maken.
Sta op het is tijd om te gaan. Hier komt de storm die ons bijna naar huis blaast. Nog een laatste maal, een seconde slechts, mogen we rondkijken in het paradijs van Frank, Ger, Ton, Charles en Martin voordat we die wereld uit gaan. Kort, veel te kort, die symbolische seconde dat we mee op reis mochten. Toch weten we uit verhalen, sagen en sprookjes van andere sferen met een andere tijd. Een seconde, enkele uren, een hele dag of een heel leven? Een wereld zonder tijd. Dat beleef je in dit droomconcert. Lange momenten van muziek voelen als een heerlijke eeuwigheid. Is iedereen de weg kwijt? Mogen we er echt niet naar vragen? Wordt ons dan niet door heel het concert, liefdevol de richting gewezen, een keuze latend. Leef in schoonheid!!! In ere het mysterie!!!
17 april 2010 - Gent
Thomas
Terwijl ik die middag Cancellara tegen een quasi onmogelijk tempo over de kasseien in Roubaix zag hobbelen, scheerde ik twee uur later zelf richting Gentse kasseien op zoek naar dé beloning voor ondergetekende kaalhoofdige man op de zondagavond. Een concert van Frank in De Vooruit te Gent, de zaal waar een stuk van mijn eerste Boeijen-cd ooit (Stormvogels) werd opgenomen. Met enige droefheid tel ik op dit eigenste ogenblik na dat dat pakweg 15 jaar geleden moet zijn geweest.
Wie eerder al in de theaterzaal van De Vooruit te gast was weet dat dit een prachtige, statige, zelfs balzaalachtig theater betreft, waarin keizerin Sissy, zo met haar Franz-Jozef als het ware elk moment kan komen binnengewandeld. De mensen van het licht hadden dat alvast goed begrepen, want met enkele subtiele projecties legde het podium het laatste puzzelstukje in wat, zij het met de nodige verbeelding, kon doorgaan voor een Weense ansichtkaart Geheel in de geest van de tournee zo bleek even later, want we zouden een fotoalbum doorheen de jaren voorgeschoteld krijgen, aldus Frank.
De balmeester zelf opende in klassiek zwart pak de feestelijkheden met Alles wat ik had. De single die in Vlaanderen het meest op de radio is te horen en naar mijn bescheiden mening ook één van de betere nummers uit het album. Frank trakteerde ons op een reeks citytrips waarbij wij in driekwartsmaat meewalsten naar het Parijs van Juliëtte Greco, over de ontmoeting, naar de dame van Hué, om uiteindelijk halt te houden bij het strand van Barcelona.
Een moment van ingetogenheid en bezinning was er toen hij in alle eenvoud en dankzij de subtiele virtuositeit van Ton heel mooi Zeg me dat het niet zo is bracht. Na de lofzang richting Ramses viel ook 'een Vlaamse zangeres' (Yasmine) dezelfde eer te beurt met het nummer dat hij aanvankelijk speciaal voor haar had geschreven Liefde van mijn leven. Na 15 jaar nog altijd even betoverend hoe Frank met zijn ballades een zaal volledig kan beklijven, al zal het feit dat ik als rolstoeler een VIP-plaats kreeg toebedeeld (voor het eerst op de eerste rij, jawel) er ook wel iets mee te maken hebben.
Wist ik toen veel dat het nog heter zou worden onder mijn voeten: het kampvuurmoment vond namelijk vlak voor mijn voeten plaats. Kontakt en Zwart Wit akoestisch en in samenzang met het publiek. Alsof dat nog niet genoeg was, vond iemand (Rens) het ook nog eens nodig om even over te komen uit Australië. De cirkel was Rond en Rond, zeker met het nieuwe Nederlandse volkslied Vaderland als klapstuk.
De Storm in het Park als toemaatje vormden een klassieke, maar nog altijd even verfrissende douche zodat ik alsnog zonder brandwonden, maar met een zeer warmhartig gevoel naar Aalst kon terugkeren, na een topavond voor iedereen die Franks liedjes kan waarderen, en dus zeker ook voor deze trotse en voldane fan.
2 april 2010 - Barneveld
Michiel
Ik ben muziekliefhebber, maar geen concertbezoeker. Concerten vind ik te
onrustig. Niet vanwege de muziek - daar kom ik juist voor - maar vanwege de
bezoekers. Die doen van alles, behalve naar de muziek luisteren. Dringen, vals
zingen, uit de maat klappen, op je tenen staan, schreeuwen, gillen, de plee
onder pissen, bier gooien en dronken worden. Allemaal leuk en aardig, ik hou ook
best van een feestje, maar niet als ik van muziek wil genieten. ‘Gaan we dan
nooit eens romantisch samen naar een concert?', vroeg mijn vriendin jaren
geleden teleurgesteld. ‘Dat heb je goed gezien', antwoordde ik. Om daar direct
aan toe te voegen: ‘Eén uitzondering: een theaterconcert van Frank Boeijen'.
Want deze Nijmeegse troubadour met zijn prachtige liederen en gedichten
had de volle aandacht van de muziekliefhebber in mij sinds ik in 2001 het fijne
album Heden ontdekte, na een positieve recensie in Nieuwe Revu. En viavia had ik
ooit eens gehoord dat de theaterconcerten van "Frank" - zoals we hem thuis
inmiddels liefkozend noemen - een verademing zijn vergeleken bij de hierboven
omschreven concerttaferelen. Bovendien zijn Nederlandstalige artiesten met
diepgang én muzikaliteit dun gezaaid. En dus spraken mijn vriendin en ik af dat
we een keertje samen naar Frank zouden gaan, nog niet wetende wanneer de kans
zich zou voordoen.
Dat keertje werd 2 april 2010. Omdat Frank en zijn
gevolg onze woonplaats niet aandeden tijdens zijn theatertour Camera, moesten we
noodgedwongen uitwijken naar het 20 kilometer verderop gelegen
Schaffelaartheater in Barneveld, of all places. ‘Leuk, een optreden van
Frank in een kippenschuur', merkte ik vooraf gevat op. Niets bleek echter minder
waar, want ze hebben in Barneveld een modern en knus theatertje gebouwd aan de
rand van de dorpskern. Voorafgaand aan het concert, gingen we eerst een hapje
eten in een nabijgelegen restaurant. Daar bleken Frank Boeijen en zijn team ook
te zijn aangeschoven. Frank was zichtbaar goed gehumeurd en wenste ons bij zijn
vertrek uit het restaurant alvast veel plezier toe tijdens het concert. Een
ietwat onwerkelijke gewaarwording, maar daarom niet minder leuk.
De
grote zaal van het Schaffelaartheater was compleet uitverkocht. Het sfeertje was
niet bepaald uitgelaten, maar dat kan ook alleszins te maken hebben met het van
nature nuchtere en ingetogen Barneveldse gemoed. Ik vond het allang best, want
aan een te uitgelaten concertpubliek heb ik een broertje dood, zoals ik
hierboven dacht ik wel dacht te hebben duidelijk gemaakt. Kortom: ideale
randvoorwaarden voor een mooie muziekervaring.
Het concert zelf. In één
woord: fenomenaal. Los van de ongekend strakke en zuivere live performance van
Frank en zijn band, was het vooral de intieme, bijna mystieke sfeer die dit
optreden voor mij (en mijn vriendin) zo onvergetelijk maakten. Naast de muziek,
speelde daarbij ook de eenvoudige maar uitgekiende belichting een belangrijke
rol. Kippenvel kreeg ik van Mooie Dame uit Hué, De Streken van de Meester, Vaderland en De verzoening. Energie kreeg ik van Taal van de Tijd, Koud in
Mijn Hart en Hier Komt de Storm (gespeeld in de toegift). Alle songs riepen
een intens gevoel op, variërend van ontroering, verdriet en melancholie tot
strijdlust, kracht en positiviteit. Frank Boeijen wist met zijn intense
stemgeluid en zijn uitbeeldingskracht het hele concert door betekenis en gevoel
naar de zaal te vertalen. Een waar kunststuk, als je het mij
vraagt.
‘En, wat vond jij ervan?', vroeg mijn vriendin toen we het
theater uit liepen. Ik moest er even over nadenken, en zei toen: ‘Deze hele
avond leek wel een droom. Alsof het niet werkelijk was. Een prachtige,
onvergetelijke droom, dat wel.' Ik kan iedere muziekliefhebber aanraden om eens
een keertje naar dit theaterconcert van Frank Boeijen te gaan
luisteren.
12 maart 2010 - Avelgem
Petra Devooght
Ondanks het feit dat ik een grote verkoudheid heb en ik mij niet zo goed
voel, kan ik het toch niet nalaten om naar Avelgem te rijden. Mijn man voegt er
net voor vertrek nog aan toe dat ik me wel beter zal voelen tijdens het concert,
hoe kan hij het raden!
In Avelgem aangekomen, settelen we ons aan een tafel
met een drankje en we kijken naar de toestromende mensen. Allemaal komen ze voor
hetzelfde...Sommige gezichten herken ik, vele zijn nieuw... We begeven ons
naar de zaal en net zoals vorige week is die tot aan de nok gevuld. Beter kan
natuurlijk niet !
Wanneer de band en Frank opkomen, klinkt het eerste
daverende applaus en echt, wat een verschil met Ieper vorige week, daar was het
een heel rustig publiek maar hier hoor je al dat het een enthousiast, uitbundig
publiek zal zijn.
De setlist is enigszins gewijzigd, Frank zingt nu ook Suzanne en ook Zonder woorden, ooit geschreven voor Liesbeth List, wordt
gezongen. Wat me wel opvalt is, dat er tijdens ieder concert wel een klein
eerbetoon gehouden wordt voor onze jammer te vroeg overleden zangeres Yasmine.
Is het niet met Suzanne, dan is het met Liefde van mijn leven, wat voor
haar geschreven was. Het doet wel iets zoals het waarschijnlijk iets doet voor
de mensen uit Nederland als er een eerbetoon voor Ramses Shaffy is.
Frank is er in het eerste deel van overtuigd dat de berg die hij
gezien heeft in de verte, de Koppenberg is. Hij verteld over de dappere
wielrenners die erover moeten alsof hij de expert ter zake is. De zaal moet er
hartelijk om lachen want...in het tweede deel is Frank ondertussen te weten
gekomen dat het niet de Koppenberg is maar wel de Kluisberg. Iemand had hem dus
danig beetgenomen!
Veel te vlug is het tweede deel ook afgelopen en na
twee bisnummers en twee staande ovaties van het publiek gaan de heren zo te zien
voldaan van het podium. We hebben er weer van genoten en na een drankje in de
bar rijden we dan ook tevreden terug naar huis. Tot de volgende Frank, in april
in de Vooruit in Gent!
6 maart 2010 - Ieper (3)
Véronique Boval
Héél lang keek ik al uit naar dit optreden van Frank Boeijen in
Ieper! Telkens als Frank een tournee maakt, ga ik kijken en er gaat bijna geen
dag voorbij of ik beluister een cd van Frank. De cd Camera vind ik een echt
juweeltje! Ik word er echt helemaal rustig van! Zelf woon ik in Ieper, en een
optreden in je eigen stad is toch wel iets bijzonders. Het was al een tijdje
geleden dat Frank nog had opgetreden in Ieper. Ik denk dat de laatste keer op
het stadsfestival was, maar de schouwburg of Lakenhallen waren echt al lang
geleden!
Ik had een plaats op rij 4 en was blij zo dicht te kunnen zitten!
Een vriendin van me dacht eerst die dag niet vrij te zijn en dus had ik maar 1
kaart gekocht. Al moest ik alleen gaan, dit optreden zou ik echt niet missen!
Later bleek zij dan toch vrij te zijn, maar helaas konden we dus niet meer samen
zitten en zij belandde op rij 16.
Het was een mooie, maar erg koude dag! 's
Namiddags trok ik nog met mijn moeder de stad in om te winkelen. Toen ik in de
Menenstraat uit een winkel kwam, stond ik plots perplex! Ik stootte mijn moeder
aan: kijk ... daar ... Frank Boeijen! Hij was net voor ons gestapt op het
voetpad. Ik zag Frank richting Menenpoort stappen. Ik wou wel wat zeggen, maar
durfde niet echt. Frank keek even naar het monument en keerde toen terug aan de
andere kant van de straat. Ik stak ook de straat over, maar toen was Frank aan
het bellen en kon ik uiteraard niets zeggen. Ik durfde na Franks telefoongesprek
niets meer zeggen, want ik dacht toen dat Frank het misschien wel vervelend vind
om op straat aangesproken te worden. Toch vind ik het achteraf gezien heel
spijtig!
Toen ik thuiskwam, belde ik mijn vriendin meteen om dat bijzondere
nieuwtje te vertellen!
's Avonds nam ik 2 boeken mee, Een lied van
verlangen en Lied van Oorsprong, en de laatste cd Camera. Ik hoopte Frank
misschien nog te zien na het optreden om die te laten signeren.
Het optreden was
voor mij genieten van de eerste tot de laatste minuut! Het waren stuk voor stuk
schitterende nummers! Persoonlijk had ik wel gedacht dat er meer nummers van de laatste cd
gespeeld zouden worden, maar ik vond dat helemaal niet erg! Ik kende elk lied en
zat stilletjes mee te zingen! Mooie dame van Hué en Vaderland waren
schitterend! Ook Jazz in Barcelona is één van mijn favorieten en natuurlijk De ontmoeting , De verzoening, Zeg me dat het niet zo is en Hier komt de
storm. Ook het lied Geluk van de cd Aardige jongens vind ik prachtig! Frank
verwees ook naar een eerder optreden in de zaal in 1988. Ik heb Frank zeker al
in die zaal gezien, maar het moet later geweest zijn, want in 1988 was ik amper
12 jaar en ik was toch een paar jaartjes ouder toen ik Franks werk leerde
kennen.
Het publiek was erg rustig, maar na afloop kreeg Frank wel een ferm
applaus! Het is een beetje typisch denk ik voor mensen uit de Westhoek dat ze
niet zo uitbundig zijn. Toch denk ik dat héél velen net als ik genoten
hebben!
Na het optreden ging ik met mijn vriendin nog wat drinken in de foyer
en plots kwam Ton Snijders daar zitten aan een tafeltje niet ver van ons. Frank
kwam niet meer. Na een uurtje gezellig napraten met mijn vriendin gingen we elk
huiswaarts! Een gesprekje met mijn favoriete zanger waar ik een grenzeloze
bewondering voor heb, blijft dus nog een droom. Ik blijf nog nagenieten van de
schitterende avond: BEDANKT FRANK EN BAND!!!
Ik geef les in het
zesde leerjaar (in Nederland groep 8) en vandaag vroeg een meisje van mijn klas:
Juf, het is toch morgen je verjaardag hé?! En inderdaad, morgen is het dinsdag
en mijn verjaardag! :-) Bij mezelf moest ik stilletjes lachen: Morgen is het
dinsdag, een liedje over Franks verjaardag (Dit speelde hij weliswaar niet op
zaterdag in Ieper) Ooit (in 1996) speelde Frank op 9 maart (mijn verjaardag) in
Ieper. Dat is toch een verjaardag om nooit te vergeten!
Vandaag trok ik ook
met mijn klas naar een tentoonstelling van expressionistische schilderwerken
over de kruisweg in de Sint-Jacobskerk. Ik kwam in de buurt van de Menenpoort
en dacht opnieuw aan Frank die daar had staan kijken. Ook bij de tentoonstelling
moest ik aan Frank denken. Hij is ook een liefhebber van schilderwerken, getuige
daarvan het mooie boek 36,9°C. o blijf ik dus nog lang mijmeren en
nagenieten! Ik zou zeggen aan de mensen die nog naar een optreden gaan: kijk er
naar uit! Het is echt de moeite! Jammer genoeg vliegt zo een avond voorbij!
6 maart 2010 - Ieper (2)
Petra Devooght
Zaterdag 6 maart... Na het concert in Tielt hevig uitgekeken naar die datum
en ik niet alleen, mijn jongste dochter van 10 wou ook mee dus ging ik op stap
met mijn twee dochters. Voor ons een thuismatch dit keer want we wonen op
amper 10 km van Ieper. e vertrokken wat vroeger want Emily en Lieselot
hadden gehoord dat er in Ieper kermis was dus wilden ze vooraf graag daar naar
toe.
Vanuit Merkem reden we, de voor ons heel bekende weg, langsheen de
vele kerkhoven en monumenten die ons blijvend herinneren aan de Eerste Wereldoorlog.
Hier liggen duizenden soldaten begraven en er gaat geen dag voorbij of er staan
hier autocars of gewoon mensen die speciaal afkomen omdat er wel een familielid
ooit gesneuveld is in de oorlog en omdat ze hem een groet willen brengen.
Na 10 minuten rijden we Ieper binnen en op de parking achter de Lakenhallen
waar Frank straks zijn concert geeft, vinden we met wat geluk een parkeerplaats
want het is er superdruk. Als we uitstappen zijn we al gerust, Frank zijn auto
staat er ook al dus dat zit al snor. De statige Lakenhallen torenen hoog uit
boven de markt van Ieper en het is best imposant om daar naar te kijken.
Bij
het binnenkomen worden we terug geconfronteerd met de Oorlog, hier in de
Lakenhallen ligt het Flanders Field museum, terug een sprong in de tijd van de
Oorlog. Benieuwd of Frank dit hier allemaal ook zo intrigerend vindt? In elk
geval kent hij de streek want toen ik op de persvoorstelling van Camera over
onze streek sprak, benoemde hij direct Poperinge (waar hij ooit gespeeld had),
de Ijzertoren in Diksmuide, pal in de Westhoek hier. Een wereldreiziger dus
J
In de concertzaal aangekomen
zagen we dat het ook voor vanavond volledig uitverkocht was. Het enige minpuntje
waren de toch wel zeer harde stoelen, misschien een welgekome investering voor
in de toekomst! Toen Frank opkwam kreeg hij naar gewoonte spontaan
applaus en net zoals de vorige keren was het puur genieten van het begin tot het
einde... De setlist was nagenoeg hetzelfde maar nu was Kontakt eraan
toegevoegd. Ik herinnerde mij dat ik eind de jaren tachtig, als puber nog hier in
Ieper geweest was toen het nog de Frank Boeijen Groep was en raar genoeg begon
Frank er ook over en vroeg hij wie er dan ook aanwezig was en dat waren er toch
wel redelijk veel. Hij vond dat we er nog betrekkelijk jong uitzagen maar
eerlijk gezegd, moeder natuur heeft het met Frank ook nog altijd goed voor
J
Het publiek vond ik in
het begin een beetje zwakjes maar naarmate de songs mekaar opvolgden, begonnen
ze toch enthousiast mee te applaudisseren en zelf te roepen en te fluiten.
Misschien waren ze in het begin nog danig onder de indruk? In elk geval kregen
Frank en de band een oorverdovend applaus toen ze na het tweede deel van het
podium verdwenen en natuurlijk kwamen ze terug voor de bisnummers.
Toen
het natuurlijk weer veel te vlug voorbijgevlogen was, dronken we nog iets in de
bar en mijmerden weer over het volgende optreden dat kwam en dat is niet echt
lang wachten, 6 dagen later gaan we naar Avelgem om opnieuw ten volle te
genieten van deze tournee!
6 maart 2010 - Ieper (1)
Anita De Beir
Zaterdagavond 6 maart, de ondergaande zon neemt me mee naar de Westhoek.Onderweg ben ik nog 'stil' van de aangrijpende en ontroerende afscheidsviering van het veel te vroeg heengaan van de zus van een collega. Beiden lieve ‘mooie' mensen.
Na een rit van een uurtje rijd ik door de Menenpoort het Centrum van Ieper binnen. Wel een mooie stad. Ik moest langs het kermisgewoel en vroeg de weg naar de Lakenhallen, een verscholen historisch gebouw waar de Frank Boeijen Groep in, ik dacht 1986, geschiedenis schreef.
De ruime zaal deed me eerder denken aan een auditorium. Ik miste de comfortabele zeteltjes en de intimiteit van de vertrouwde schouwburgen. Door mijn wat late reservatie zat ik tamelijk achterin met voor me een lange dame en geen bekende gezichten om me heen, behalve de mannen van 'klank en licht'. Toen Frank en zijn band hun intrede maakten, voelde ik me al meer op mijn gemak.
Voor mij is het de tweede maal sinds de FBI-meeting dat ik een optreden bijwoon. Ik vond het zéér geslaagd, echte professionals! Wat een ziel en enthousiasme steken Frank en zijn jongens in hun 'werk'! Tijdens het eerste deel noteerde ik op de tast de setlist, tot ik tijdens de pauze merkte dat ik niet voldoende kracht op mijn kogelpen gezet had... stom hé! Sorry hoor!
Van het publiek ging er minder enthousiasme uit: het applaus was er wel, maar zelfs het akoestische 'Ik wil kontakt' lokte dit niet uit. Er is toch een merkbaar verschil in toeschouwers.
Om 23 uur reed ik met grote bewondering voor ‘mijn' zanger huiswaarts.
De Camera-tournee is prachtig, neemt je mee doorheen de tijd... Prachtige , tijdloze muziek die ons doet stilstaan bij de belangrijkste waarden in het leven. Dit is waar het om draait...
Met een lach en een traan ging ik slapen. Bedankt, Frank!!!