30 januari 2010 - Haarlem
Meta Prins
Een ‘ladiesnight' met de dames van huize Prins. De prins zelf lieten we thuis in Amsterdam.
Toen een vriendin me laatst vroeg of ik voor een echte ladiesnight mee wou naar de Chippendales, moest ik haar teleurstellen met het antwoord dat ik dat echt verschrikkelijk vind. Ook kon ik het niet laten om er nog even (overbodig) aan toe te voegen dat ik veel liever naar Frank Boeijen ga. In het theater zittend, kijkend en genietend van de vijf heren muzikanten moest ik hier een moment aan denken. Hoeveel heerlijker is het om in vervoering te raken door mannen die de kunst van het musiceren verstaan. Wat een kracht, sfeer en schoonheid creëren zij!!! En dan de zanger met een stem zo onbeschrijfelijk mooi, die teksten zingt zoals die alleen door hem geschreven kunnen worden. Ze brengen je naar 'Boeijenland'. Iets dat een man passend vanuit het publiek riep na het lied Vaderland. Dat was overigens de enige nuttige opmerking die vanuit het publiek kwam. Want er zat een aantal macho's in de zaal die misschien vanuit de frustratie dat ze afgewezen waren voor de Chippendales op deze manier toch nog wat aandacht probeerden te trekken. Heel storend als je in de gevoeligheid van een lied zit. Het lijkt me ook heel vervelend voor Frank die er eerst nog grappend op in ging maar het uiteindelijk negeerde. Verder was er een heel goede, gewillige houding bij de rest van het publiek in de volledig gevulde Stadsschouwburg.
Maar terug naar de ladies, dat waren mijn dochters van zeven en tien. Een keer per tour mogen ze mee. Ze vinden het leuk te zien waar hun moeder zo vaak heen gaat. Maar ook voor mij is het leuk het concert eens door hun ogen te bekijken. En wat blijkt het doek van kunstenares Yolanda dan goed te werken. Het concert lang werd er door de dames heel enthousiast verslag gedaan van de veranderingen in hoogte en kleuren (van die mogelijkheden werd trouwens meer gebruik gemaakt dan bij de try out op de FBI Meeting). Toen bij het tweede lied De ontmoeting, het doek voor 1/3 deel naar beneden kwam werd daar heel opgewonden melding van gemaakt: "Kijk Mama, kijk!!!" En ook werd me verteld dat de doeken nu rood kleurden. Maar behalve de beschrijvingen van wat ik zelf kon waarnemen, bleek het doek ook hun fantasie te prikkelen. Als bij De streken van de meester het doek zichzelf geheel toont hoor ik in mijn oor: "Het lijkt wel een zon". Wanneer bij het laatste lied voor de pauze De Verzoening ook het doek weer even vertrekt, ziet mijn dochter het al voor zich hoe Frank eraan zou hangen en zo mee naar boven verdwijnt.
Na de pauze stort het doek zich woest golvend naar beneden bij Taal van de tijd, mijn andere dochter ziet er nu een zee in, hoe toepasselijk, het kleurt zelfs zeegroen. Door dit verhaal zou je kunnen denken dat het decor teveel afleidt, maar niets is minder waar. Voor mij is het een metafoor voor de muziek van Frank, de sferen in het Boeijenlandschap waar je naar toe getrokken wordt. Daar waar de wereld mooi is, vol begrip en waar zelfs de pijn, door de schoonheid waarmee het bezongen wordt, dragelijk wordt gemaakt, zinvol haast.
Toch is er ook een nadeel aan het meenemen van je kinderen. Ze maken het je moeilijk om geheel in de muziek mee te gaan. De kettingen die ze voor deze gelegenheid dragen, kunnen ze geen moment met rust laten. Ook de glinstering die de oorbellen rechts van het podium maken wordt uitgebreid onderzocht. En wanneer Frank in Jazz in Barcelona zingt '...met zout in de ogen' reageert de oudste: "au!". Bij Liefde van mijn leven na de regel: 'Ik ga het morgen van de daken schreeuwen', zegt ze: "Dat zou ik wel willen zien."
Toch kunnen ook zij de schoonheid herkennen. Bij Verboden dichters, dat ik zelf als het hoogtepunt van de avond beschouwde, fluistert de kleinste me toe dat ze het heel mooi vindt. Weer thuis vertelt de oudste dat ze de Mooie dame van ??? (Hué help ik haar) het mooiste had gevonden. De ander beaamt: "Ja met die mooie Chinese klanken op de piano." Een trots moederhart stroomt vol en in gedachten droom ik nog even terug naar de toegift, De onderkant van de hemel, de zanger zingt: "Twee vrienden op weg". Op dat moment heb ik om beide dochters een arm, met twee dochter op weg. Dit zijn de kleine momenten van het grote geluk. Bedankt heren muzikanten voor een volmaakte ladiesnight. En toen weer fijn naar Prins (Papa) want die misten ze bij het lied Vaderland.
28 januari 2010 - Poëziemarathon Groningen
Wim
Een (bijzonder) geweldig uurtje was het!
De Groningse dichter Renze Sinkgraven had hem zover gekregen om dit
optreden in het kader van de poëziemarathon te verzorgen. "Ik treed
niet zo vaak meer op in dit soort gelegenheden", vertelde Frank, die na
het optreden in IJsselstein samen met Ton 'even' doorgereden is naar
Groningen om een bezoek te brengen aan de dichter.
Even zoeken was het, Café Wolthoorn is weggestopt in een klein smal
straatje in de groningse binnenstad. Voor het gezellig ingerichte café
stonden twee heren te roken, een warmer welkom kon ik me eigenlijk niet
wensen. Binnen was het er (iets voor half vijf) nog buitengewoon
rustig. Je kon al snel zien wie er voor Frank en Ton gekomen waren,
echte kroegtypes!
Nadat de rokers de warmte weer opzochten had Frank alle tijd om wat
handtekeningen uit te delen en wat babbeltjes te maken met de
aanwezigen. Niet Camera werd gebruikt als ondergrond voor Franks
handtekening, maar het 'Boeijen-bijbeltje' van Hans Walraven. 3 stuks
zag ik er overhandigd worden aan Frank.
Even over vijven begon het lekker vol te lopen en speelden Frank en Ton
hun eerste klanken. Koud in mijn hart, Vergeving, Fim do Mundo, De
piano van Beethoven, Rond en Rond en Zwart wit werden gespeeld
(wellicht vergeet ik wat). Met name Rond en Rond viel op, Ton strooide
er een jazzy pianosound overheen. Zo had ik Rond en Rond nog niet
eerder gehoord.
Nog geprobeerd om wat foto's te maken, toch maar niet gedaan.... Dat
flitsen op een paar meter afstand zal niet prettig zijn. Het was leuk
om te zien dat een hele jonge fan trots met haar fotocamera naar voren
stapte, the next generation?
't Was gezellig en relaxed, vooral relaxed, daarna door de oude binnenstad en in vallende sneeuw terug naar m'n auto.
27 januari 2010 - IJsselstein (1)
Sabrina
En toen was het woensdag 27e, de dag van mijn eerste concert van Franks
nieuwe tour, Sabina had me mee gevraagd en ik had ja gezegd. Ik hoorde van
het slecht weer en ik zag de bui al hangen dat ik niet naar IJsselstein zou
kunnen want mijn ouders wilden mij niet brengen. Gelukkig schoot Sabina me te
hulp en haalde me af van het Jaarbeursplein in Utrecht.
Na een kort
ritje met de auto waren we ter plaatse. Het was al behoorlijk druk. Met een klein
beetje spanning kwamen we de zaal binnen. De lichten gingen uit, het werd stil in
de zaal, de heren kwamen op, er klonk een zacht applaus en dan 'de meester'
zelf. Het applaus klonk harder en de eerste klanken werden ingezet.
Voor de pauze vond ik het publiek wat matig; iedereen was vol verbazing en wachtte natuurlijk op wat bekende nummers maar op Verjaardagsfeest en Zeg me dat het niet zo is na, speelde Frank de minder
bekende nummers. Vond het een mooie keuze die was gemaakt, hoorde nummers die ik nooit
eerder had gehoord en eindelijk geen Linda of Zwart wit. Sorry!!!
Na de pauze was publiek ontdooid. Er werden dan ook wat bekende
liederen gezongen. Iedereen was verrast, toen de heren ineens héél
dicht bij kwamen en zowat bij de eerste rij op schoot kwamen zitten.
Voor je het wist werd het laatste nummer al ingezet, Vaderland;
aaaahhh, wat gaat de tijd snel, jammer. Maar....... ze kwamen terug en
we kregen nog eens twee nummers cadeau.
Nog een
drankje achteraf; het was een heerlijk avond. We stonden
nog heel even te wachten want zouden ze nog een handtekening geven.....???
Nee, ze waren alweer op weg terug naar huis
27 januari 2010 - IJsselstein (2)
Janine van Vossen
Woensdag 27 januari was Frank voor het eerst in IJsselstein. Het was uitverkocht. Jaren geleden een optreden van Frank bezocht en nu ging ik samen met een vriendin.
Al bij het
eerste nummer viel het decor op. Geweldig mooi met de verschillende lichteffecten.
Zijn warme stem vulde de zaal en ik genoot.
Een aantal bekende nummers kwamen
voorbij, maar ook een aantal
van zijn nieuwe cd waar ik nog niets van gehoord had. Stil hoopte ik dat
hij En Chet Baker zingt zou laten horen.... Helaas hij moet keuzes maken
vertelde hij me later.
Na de pauze werden de nummers wat steviger en hij
vroeg ons of het niet te hard was voor IJsselstein!! Nou, we zijn hier wel wat
gewend hoor.
Na zijn optreden een boek en cd gekocht en in afwachting van
Frank nog wat gedronken in de volle foyer. Want een gezellige nazit met Frank
zagen wij wel zitten maar.... Nee hoor het zat er vanavond niet in.
Toch zag ik kans om even de artiestengang in te glippen en een mooie handtekening van Frank in mijn boek te krijgen! Wauw. Dit was te gek. Hij vertelde dat hij nog naar Groningen moest en geen tijd voor een drankje had.
22 januari 2010 - Lochem
Ilse
Na een, niet zo lange, rit door de mooie Achterhoek kwamen we rond 15.00 uur aan in Lochem. We konden ons er niets bij voorstellen maar het bleek verrassend genoeg een gezellig klein plaatsje te zijn meteen aardig winkelbestand. Na een kop koffie bij de plaatselijke bakker (waar je je weer even waant in de tijd van Anton Pieck.....), wat shoppen en een warme hap bij Oma's restaurant togen we naar het theater. Bij het uittrekken van de jassen hoorden we Franks stem al vanuit de zaal en we bleven natuurlijk even staan luisteren. Onze plaatsen bevonden zich op rij 12 en dit bleek tevens de laatste rij te zijn in deze kleine dus wel intieme zaal. Tot onze verbazing begon Frank keurig op tijd. Nadat we in Etten-Leur op rij 1 zaten konden we het decor nu van een iets grotere afstand bekijken. Het is erg mooi.
Ton zat nu op een verhoging waardoor hij inderdaad goed te zien was.
De setlist was sinds vorige week alweer iets veranderd. Helaas werd Het huis van Hans niet meer ten gehore gebracht. Tot mijn verrassing en vreugde was ditmaal Piano van Beethoven toegevoegd. Gezongen door Frank, enkel begeleid door Ton op piano. Ook Zeg me dat het niet zo is kwam langs in deze setting. Tijdens de eerste vier nummers was het geluid helaas niet helemaal optimaal (de instrumenten overstemden de zang) maar daar kwam gelukkig snel weer verbetering in.
Hoewel wij het een mooi concert vonden was niet iedereen het daarmee eens. In de pauze verliet een leuke jongeling het theater met als argument dat "Het toch niet helemaal zijn ding was"..........en hij had, zoals we hem hoorden zeggen "Echt wel zijn best gedaan om ervan te genieten". We hebben (zachtjes) om zijn opmerkingen gelachen en begrepen het wel. Frank is ook niet 'het ding' van mijn eigen twee overjarige pubers.
Ook hebben we gelachen om Franks verbazing dat het openluchtoptreden in Lochem waar hij naar refereerde, plaats vond in 1983! Zo lang geleden? Tja onze leeftijd begint een rol te spelen en voor goede herinneringen moeten we steeds verder terug in het verleden. Oh ja, en Frank...... het is de Dalai Lama! Scheelt Charles weer een zoektocht op zijn Ipod! (de uitspraak is inderdaad lastig, maaroefening baart kunst!).
Een compliment voor de mooie uitvoering van alle nummers; we hebben er weer volop van genoten.
16 januari 2010 - Etten-Leur
Aale Boek
Hetgeen Frank Boeijen sinds halverwege jaren negentig doet is uitzonderlijk
mooi en raakt mij diep, keer op keer. Ik zou kunnen zeggen dat hij de navel
in de buik van mijn bestaan is, alhoewel ik ook begrijp dat dat licht
overdreven overkomt. De man en zijn band aan het werk zien geeft dan ook nog
een extra laag in dat gevoel en is gegarandeerd kippenvel.
16 januari 2010
zegen wij na een dikke tweehonderd kilometer met gewonnen kaartjes in het
rode pluche van de Nobelaer neer. De band komt op in een verzorgde lichtset,
het achterdoek zakt als een grote vinylplaat achter de mannen naar beneden.
Een mooie associatie met de klank en de techniek van 'Camera'; zoals ze het
vroeger deden, toen het vinyl de klank bepaalde.
Voor de pauze een
mooie afwisseling in liedjes, maar nog niet die warme deken die ons na de
pauze omarmt. Dan pas worden wij in de sound, de melodie en de teksten
gezogen. In 'Op een dag', 'De vraag' en 'Morgen is het dinsdag' is het raak,
komt elke zin en noot hard aan. Het gevoel van een warme dag op de veranda,
een herfstavond bij de open haard of een oude eenzame winternacht komt op,
en dat is een heerlijk gevoel.
'Nooit meer naar een verjaardagsfeest'
doet oude tijden weer even herleven, en geeft de mannen zichtbaar veel
plezier. Ook de bijval na det laatste liedje, die doet besluiten om met het
licht aan nog een aatste te brengen. 'Kom laten we gaan ....'. Met een
ontmoeting begint vaak een mooie tijd, deze ontmoeting sluit een geweldige
tijd af, en doet reikhalzend uitkijken naar de volgende ontmoeting!
15 januari 2010 - FBI-meeting Etten-Leur
Tanja Neckebroeck
“Ik weet niet wat ik met Frank Boeijen heb, Eva.”
“Het is liefde”, zegt ze.
“Dan wel liefde van één kant”, lach ik verrast.
“Dat is ook liefde, hoor.”
Als mijn vriendin geen psychologe zou zijn, was ik dit gesprek misschien al lang vergeten. Nu denk ik er aan terwijl ik over de Brusselse en Antwerpse Ring richting Nederland rijd. Het is een koude en druilerige dag in januari. De duisternis is al gevallen wanneer we de auto net voor De Nobelaer achterlaten. 18.00 uur. Nog even tijd om snel iets te eten. Ik zoek steun bij mijn vriend wanneer ik met mijn hoge hakken in de sneeuw stap. We steken samen de straat over. De Italiaan heeft pas plaats om 20.00 uur. Gelukkig kan een Griek verder in de straat wel enkele hongerige Belgen bedienen. Het is al kwart na zeven wanneer we aankomen in het theater. Even nog iemand gedag zeggen en dan plof ik neer in de rode zetels van het theater.
Presentator Jeroen Latijnhouwers wordt aangekondigd door Hans Walraven. Hans Walraven is dankzij ‘Het lied van Hans’ bekend in België. Jeroen is dat (nog) niet. En de presentator van dienst heeft zijn huiswerk goed gemaakt. Hij kent Franks werk en zijn gevoeligheden. Daardoor kan ik genieten van een ontspannen Frank Boeijen die geduldig antwoord geeft op Jeroens vragen. Met een zelfvertrouwen waar ik stikjaloers op ben, gaat Jeroen de zaal in om de temperatuur bij de fans te voelen. “Zijn jullie zenuwachtig?” Wij zenuwachtig? Ik verwacht niet minder dan het perfecte concert van Boeijen; een warme stem, meeslepende melodieën, teksten die raken, overgave,... En wij moeten zenuwachtig zijn? De vrouw voor me blijkt ook niet zenuwachtig te zijn. Jeroen trekt verder de zaal in en ik zie uit mijn ooghoeken hoe Bart Beckers hem volgt met zijn camera. De presentator heeft Yolanda gevonden en sleurt haar mee het podium op. Yolanda’s doeken sieren het decor van deze tour. Frank zegt zich thuis te voelen in het decor. Dat belooft want als Frank zich goed voelt dan kan hij nog net ietsje meer.
Frank ruilt zijn zitje voor een gitaar en opent met liedjes van zijn nieuwe plaat, Camera. Ook nieuw is Martin De Wagter, de drummer. Boeijen heeft een paar jaar zonder drummer getoerd en omdat ik erg hou van de poëtische Boeijen vond ik dat ook niet erg. Maar mijn stadsgenootje doet niets af aan de dichterlijke schoonheid van Boeijen. Integendeel. Bandleden Martin, Charles, Ger en Ton maken een mooi canvas waarop de meester zich mag uitleven. Het geluid is warm en vol, net zoals op de plaat. De ballades Juliette, Mooie dame van Hué en Rond en Rond komen iets te vlug voor mij maar niet te min zijn het prachtige uitvoeringen.
Wanneer Boeijen en zijn muzikanten na de pauze op de rand van het podium gaan staan verandert de sfeer in de zaal. Het serene publiek hangt nu werkelijk aan hun lippen. Het geconcentreerd luisteren heeft plaats gemaakt voor zacht meezingen. Met een minimum aan instrumenten en Franks warme stem pakken ze de zaal in. Verjaardagsfeest heeft nog nooit zo mooi geklonken. Ook van Het Huis van Hans, een ode aan de vriendschap, brengt Boeijen een naakte versie. Vriendschap is liefde, liefde is vriendschap. En waar het liedje over verliefde bruidsparen me niets doet op de cd, vind ik ook Ho Chi Min Park één van de sterkste nummer in het tweede deel. Boeijen sluit het tweede deel af zoals hij het begonnen is, met een lied van Camera.
Gelukkig zit de avond er nog niet op want vriend Hans Walraven en fotograaf Karoly Effenberger verloten een paar foto’s van Frank. Boeijen wordt niet graag gefotografeerd of geregiseerd maar de jonge fotograaf heeft toch voor prachtig fotowerk voor de cd gezorgd. Naast fotograaf Effenberger nemen ook platenbaas Jan van Dingstee, drummer De Wagter en natuurlijk ook Frank Boeijen plaats. Het publiek krijgt nu de kans om vragen te stellen maar veel vragen komen er niet want het zit gewoon goed. De verwachtingen zijn weer eens ingelost. De liefde is nog lang niet over...