De Muzeval is een mooi theater, knus ingericht met zelfs een overdekt rookgedeelte. Hmmm dat zou nog weleens een uitnoding voor de heer Boeijen na afloop kunnen zijn.
Klokslag 20 uur liepen we naar de grote zaal die zelfs ook nog dicht was; op een wat ouderwetse wijze kwam een persoonslid met en grote bos sleutels de deuren openen. Het was zover, een mooi lange en diepe zaal , zonder balkon maar een beetje in de trant van een moderne bioscoopzaal.
Het doek van Camera werd verwijderd en de heren kwamen op, openingsnummer Alles wat ik had werd gespeeld en daar kwam Frank, onder een warm applaus startte de avond. De ontmoeting daarop volgend blijft een mooi nummer, Juliette, De streken van de meester en Mooie dame van Hue werden allen groots gespeeld. Aangezien de setlist elke keer wijzigt waren we benieuwd of we nieuwe nummers ten gehore zouden krijgen, ja dus.. Rond en rond kregen we ditmaal.
Het publiek luisterde aandachtig, erg gehoorzaam zelfs.... Jazz in Barcelona werd ingezet en ineens kwamen tientallen camera's te voorschijn. Alsof er een sein werd gegeven van...flitsen maar.
Heb het zelf nog nooit zo extreem meegemaakt, maar de een na de andere flits volgde elkaar op; voor een paar seconden is het leuk maar dit was gewoon vervelend, zowel voor band als publiek.
Bij Fim do Mundo, zag je zelfs dat Frank tijdens een stil moment regelrecht een flits kreeg en daarop volgend zelfs de dame in het publiek nog iets riep, denk iets in de trant van "sorry" ....
De verzoening klonk en dat was alweer het eerste gedeelte. Na de flitssessies werden we opnieuw verrast door een 'blunder' van het publiek. Tijdens De verzoening gaf Frank zelf aan dat het tijd voor pauze is, waarna hij onder de outromuziek het podium verliet. Direct daarna stond de halve zaal al op! De band speelde nog! Gelukkig toonde niet de hele zaal dit beeld maar het kwam niet netjes over.
Spraken na afloop nog met wat andere leuke bezoekers na over de avond en allen vonden het 'pauze moment' erg vreemd overkomen.
Taal van de tijd klonk na de pauze. Verboden dichters is tijdens deze tour ook weer erg mooi in elkaar gezet; Ton Snijders die een erg mooie sound hierin brengt dmv van z'n toetsen. Verjaardagsfeest was echt een feest - Frank vergat even z'n tekst - en daarop volgde Kontakt! Het akoestisch gedeelte was erg mooi en leuk gespeeld, leuker dan in Groningen.
Eerder die week in Doetinchem afscheid genomen van Frank in combinatie met Amphion.
Daarna op naar Arnhem. Mijn hemel, wat klonk het allemaal goed en wat was het moeilijk om stil te blijven zitten, dat is al iets wat voor mij altijd al lastig is, maar nu was het wel heel erg. Iemand riep: "Alle menschen werder Brüder. Frank zei: "Maar ik blijf liever alleen.."
Afijn, ik besefte, ondanks dat mijn twee lievelingsnummers op Camera niet werden gespeeld (..), dat Arnhem in het lijstje thuis hoort van mijn favoriete optredens. Ah, vandaar dat ik niet kon stilzitten! Vanaf de 1e rij klonk het allemaal erg goed en het hele optreden zat stevig in elkaar. Frank was erg goed bij stem, en de muziek klonk fantastisch en bovendien ook, hoe zeg ik dat, vastbesloten, uhm, met overtuiging, ja, dàt is het woord wat ik zocht. Iedereen speelde echt met overtuiging! Ger en Charles gingen er met de solo's vandoor. Prachtig hoor! En dan 1,2,3, nee ik geloof 4 toegiften?! Dat zegt wel genoeg, toch? Goede interactie tussen band en publiek was er, altijd fijn. Ik vind bij Camera het ritme van de meeste nummers zo overweldigend! Dat vind ik zo leuk en fijn om terug te horen in de optredens. Denk bijv. aan De streken van de Meester en De vraag al zijn dat nog niet eens mijn twee echte favorieten. Nadien was het nog gezellig en beetje laat geworden. Lekkere rode wijn hebben ze daar, ha! Iedereen was er nog. Fijn hier en daar bijgepraat. Ik zeg, op naar het volgende optreden!
Eindelijk was het
dan zover! In Etten-Leur was de toon al gezet en ik was reuze benieuwd hoe Frank
en de band gegroeid zijn sindsdien. Het was boven verwachting!
Ik was samen
met mijn vrouw eerst lekker gaan eten bij Restaurant Zeldzaam. Daar zat het vol
met Boeijen-bezoekers, bleek al snel. De sfeer werd daar al gezet. Een warme
schemerige ambiance, zo moest het concert ook zijn dacht ik tijdens het nippen
aan mijn lekkere Belgisch biertje. En dat was het ook. Mijn vrouw vond het decor
met de gordijnen indrukwekkend en zeer passend bij de muziek.
Ik was benieuwd
hoe zij het vond. Ze wordt het soms wel eens zat van te veel Boeijenmuziek, maar
vaak is een bezoek aan het theater ook voor haar een verademing. En zo dit keer
ook! Ze vond het geweldig!
Frank zei tegen het publiek dat hij ons mee wilde
nemen in de tijd, door de afgelopen decennia heen. En niets was minder waar. De
keuze van de set is zo goed gekozen, je wordt daadwerkelijk meegenomen door de
tijd, naar het verleden. Maar ook weer terug naar het hier en nu. De huidige
ervaringen en gevoelens. En steeds weet Frank met zijn nummers te raken.
De
eerste set begon verrassend met De onderkant van de hemel, terug van weggeweest.
Gelukkig maar, want het is mijn favoriete nummer van Camera. Een ander nummer
uit het eerste deel wat me diep raakte was In mijn bloed. Eén van de
allermooiste nummers van Frank en nu ook weer zo mooi gespeeld door Ton en
gezongen door Frank. Het viel op dat het publiek dit nummer enorm waardeerde,
omdat ze muisstil bleven tot de laatste toon van de piano weggeëbd was. Dit
gebeurde ook bij De piano van Beethoven. Wat was ik blij dat dit nummer er
bij zat! Het is wonderschoon en dan vooral de zin 'de naald die krast in mijn
hart'. Je voelt hem krassen, veelzeggend, je ziel tot op het bot
geraakt!
Bedankt Frank en band voor dit optreden! Al die mooie nummers, de
akoestische sessie, de vrolijkheid van het samen spelen en het contact met ons
als publiek! Bedankt voor het meenemen terug in de tijd naar mooie en minder
mooie herinneringen zodat je weet waar en wie je nu bent. Bedankt voor het raken
van ons hart, vooral nu in een periode van langzaam afscheid nemen van mijn
vader. Een bijzonder, maar ook pijnlijk moment in mijn leven. Bijna geen ouders
meer. De tranen rolde dan ook over mijn wangen bij Vaderland.
Na het
concert de nieuwe cd van Ton gekocht. Gelijk in de auto opgezet. De eerste
klanken geïnspireerd door Frank zijn muziek, duidelijk herkenbaar. Een ode van
Ton aan de kwaliteit als liedjesschrijver van de zanger denk ik. Verder hele
mooie muziek, even nagenieten na het concert.
Bijna thuis kondig ik bij mijn
vrouw aan dit seizoen nog een keer naar Frank te willen. Ze reageert: "Maar dan
wil ik wel weer mee!''. Wie had dan nou gedacht?
23 februari 2010 - Doetinchem
Carola Kock-Helmink
Eindelijk was het dan zover. Mijn eerste theaterbezoek van deze tour Camera. De fanclubmeeting had ik aan mij voorbij laten gaan en dan duurt het wachten lang. Ik was er wel bij in Utrecht (Tivoli), maar in het theater komen de nummers toch anders tot zijn recht. Ik was erg benieuwd.
Iets na achten: Charles, Martin, Ger en Ton zetten Alles wat ik had in, we kunnen beginnen met klappen en we klappen nog even door wanneer ook Frank het podium betreedt. De muziek en zang klinken niet zo luid als anders. Na de laatste noten van dit nummer komt Bert het podium op en fluistert Frank in het oor dat er iets mis is met het geluid. Frank zag de bui al hangen dat hij 5 minuten de boel vol moest praten, maar gelukkig voor hem was het probleem zeer snel opgelost. Met volledige decibellen werd het concert voortgezet met de nummers: De ontmoeting, Juliette en De streken van de Meester. Dan volgen Mooie dame van Hué en In mijn bloed waarbij alleen Ton de begeleiding doet. Prachtig zoals hij de toetsen bespeelt. Om jaloers op te worden. Mijn vingers beginnen dan te kriebelen..... Met volle bezetting volgen hierna nog: Jazz in Barcelona, een klein stukje Fim do Mundo (in ere), Liefde van mijn leven en Muze. Wanneer De verzoening ingezet wordt weet je dat dat het laatste nummer is voor de pauze.
Dan is het even tijd voor een drankje en om te evalueren tot dusver toe. We (mijn man en ik) zijn het er over eens dat Frank bijzonder goed bij stem is vanavond. Met Ton, Ger, Charles en Martin heeft hij een fantastisch stel muzikanten om zich heen staan. Er was deze avond minder chemie tussen de mannen op het podium dan dat ik gewend ben en vanuit de zaal kwam ook niet veel respons. Het was een beetje 'stilletjes'.
We gaan weer terug naar onze stoelen voor het vervolg van het concert. Na 3 noten gehoord te hebben heb ik al kippenvel op m'n armen en weet ik dat dit Taal van de Tijd is. Dit gebeurt me overal waar ik dit nummer ook maar hoor. (live dan).
Hierna volgen: Geluk, Verboden Dichters, De vraag, Zeg me dat het niet zo is en De piano van Beethoven. (De vraag vind ik een heerlijk nummer, daar zit zo'n lekkere kadans in, is live heerlijk om te horen. Die moet lekker voluit met veel decibellen). Dan worden we gewaarschuwd niet te schrikken wanneer ze wat dichterbij komen. Akoestisch, voor op het podium wordt Verjaardagsfeest en Welkom in Utopia gebracht. Nu komt eindelijk het publiek ook in actie (voor mijn gevoel dan, misschien heeft iemand anders het anders beleeft?)Dan volgen in volle power: Zo ver en Kaap de Goede Hoop en voor ons als bijzondere afsluiter: Vaderland. (precies die dag de sterfdatum van de vader van mijn man).
Mooi, bedankt Frank!
Na een staande ovatie komen ze nog terug op het podium voor de toegift. Een gedeelte van het publiek gaat dan alweer zitten, maar Frank vraagt of we willen blijven staan. Dit bevordert zeker de sfeer. Koud in mijn hart wordt opgevolgd door Hier komt de storm en helaas is het dan alweer voorbij. Ik heb weer genoten van de muziek, nummers die toch altijd weer even anders gebracht worden dan dat je ze kent en van de warme stem van Frank.
20 februari 2010 - Groningen (4)
Meta Prins
Toen reden we naar het Noorden
Onder een flauwe zon, te zwak om de besneeuwde weilanden te doen oplichten
Twee vrouwen op weg
Het zou de eerste keer Groningen worden
Er valt zoveel te bespreken
Te oud voor hysterische fan
Te jong om niet zonder knikkende knieën en zenuwachtig gegiechel achter te blijven na een begroeting door de zanger
In de wagen was het gezellig
De woorden kwamen met het gemak als deze winter de sneeuw
De gedeelde liefde voor een muzikant
De herinneringen aan de vele theaters waar we hem eerder hoorden
Vriendschap in de liefde voor de muziek van Frank Boeijen
Zelden zo'n mooi vooruitzicht gehad.
Gelokt door de belofte op het FBI-forum, dat er niets boven Groningen gaat, dat Groningen niet te overtreffen is, trokken we naar de Oosterpoort. Stad en land hadden we al afgereisd, maar van het beste wilden we graag eens getuige zijn. Direct nadat de touragenda voor 2010 op de site was geplaatst, besloten we Groningen aan te doen.
Cora, de mooie dame uit Krommenie, pikte me om 15.00 uur op in Amsterdam. We wilden het lot niet tarten. De wegen, het weer. Daardoor reden we om 17.00 uur de stad Groningen al binnen en kort daarna de parkeergarage van de Oosterpoort. Zo arriveerden we als eerste fans in het theater.
Eerst maar op verkenning om te weten waar we straks moeten wachten om de zaal in te kunnen. Zoekend en wat verdwaald, ben ik aangenaam verrast als ik een ruimte betreed waar muziek van Frank wordt gedraaid. "Leuk!", denk ik, "dat ze hier de muziek aan het optreden aanpassen." Het geluid volgend, een deur openend, blijkt mij, tot mijn grote verrassing, dat het de zanger zelf is, op het podium. Deze soundcheck werd voor ons een voorgift. Stiekem luisterend en glurend door een kier werden we getrakteerd op De onderkant van de hemel en Muze wat achteraf nog specialer bleek dan we op dat moment al vonden. Tijdens het concert werden deze nummers namelijk niet gespeeld. Wij wisten later dat we die avond het enige publiek waren geweest dat deze prachtnummers had gehoord.
Opgemerkt door een medewerker van het theater werden we vriendelijk verzocht achter de glazen deuren te blijven en werd ons gelijk gewezen waar we die avond als eerste naar binnen konden. Dat is wel nodig in de Oosterpoort, omdat het ongenummerde plaatsen zijn.
In het prettige cafégedeelte hadden we achter een kopje koffie zicht op die deur. We wilden er niet eerder gaan staan dan wanneer de eerste mensen binnen zouden druppelen. Als tweede in de rij zagen we ons al verzekerd van de plek van waaruit we één keer tijdens deze tour het concert eens wilden meemaken, middenvoor.De sfeer in de rij was gezellig. Pratend met de mensen voor en achter ons. Alleen kon ik mijn oren niet geloven toen ons werd verteld dat de mensen hier bij het openen van de deur echt gingen rennen om de beste plekken te bemachtigen. Ik hoopte nog op het fatsoen om gewoon in de volgorde van de rij de mensen de zaal te laten betreden.
De leuke sfeer sloeg om in opwinding toen Frank en band via onze deur naar binnen moesten en de wachtenden een fijne avond wensten. We veranderden allen in een soort pubermeisjes met hartkloppingen, knikkende knieën en blozende wangen.
Na heel lang wachten begon het theaterpersoneel mensen ver achter in de rij, mensen die dus heel veel later waren gekomen, naar een derde deur te sturen. Een minuut later opende die deur eerder dan de onze. Het afscheuren van mijn kaartje lukte ook nog eens niet goed, waardoor we nog een stuk later de zaal in konden. Daar werd ik door een aantal mannen voorbij gerend. Echt gerend!!! Toen ik dat met mijn hakken ook probeerde, zwikte ik bijna mijn enkel en besloot wel flink door te stappen, maar toch niet mijn enkels op het spel te zetten. Aangekomen bij de eerste rij zag ik nog net hoe de twee dames die voor ons hadden gestaan de laatste stoelen veroverden. Blij voor hen, maar echt balend van deze vernederende gang van zaken, kozen we een plek rechts van het podium. Nog wel vooraan maar dan helemaal in de hoek.
En waar waren we terechtgekomen? Na heel wat mooie theaters te hebben gezien, zagen we ons nu zitten op stoelen die meer op eetkamerstoelen leken dan op pluche. In een zaal die eerder aan een gymzaal deed denken. Hoe Cora me ook probeerde me op te beuren, door te blijven zeggen dat we evengoed toch mooi zicht op het podium hadden, bleef ik er de pest in houden.
Dan duurde het nog drie kwartier voordat het concert begon.
Als dan de zanger opkomt en begint te zingen, lijkt alles te verdwijnen. Vooral bij de woorden 'Het is aan jou' hoor ik hem tussen de regels zingen: 'Het is aan jou ... je kunt blijven hangen in alledaagsheid en die verdomde werkelijkheid of loslaten in een poging tot Geluk.' Natuurlijk laat ik me liever onderdompelen in de troostende, liefdevolle muziek. En zo zit ik al bij het eerste lied met tranen in mijn ogen, trillend van het concert dat komen gaat. Geen ontkomen aan. Het neemt je mee naar boven, daar waar het leven licht en de moeite waard is. Opgetild door het wonder dat Boeijen heet. Dit blijft dan ook de toon voor de verdere avond. Iets dat ik na een lied dat me diep raakt alleen kan verwoorden in het oor naast mij met een zuchtend: "Moooooi hè!!!"
Hoewel we de sensatie van het naar beneden komende doek moeten missen (het hing al bij het binnenkomen in de zaal en er zal deze avond ook geen beweging in komen), blijkt de sfeer in het theater heel goed te zijn. Een enthousiast publiek weet bij de zanger, wanneer hij het lied Juliette introduceert, de woorden te ontlokken: 'Parijs mooie stad maar niet zo mooi als Groningen'. Je ziet het plezier op de gezichten van alle bandleden. Ton haalt grapjes uit op de piano bij de intro van Mooie dame uit Hué. Hij blijft maar doorspelen zodat Frank niet de gelegenheid krijgt aan het lied te beginnen. Ook dit weet het publiek te waarderen, met een groot applaus voor Ton. Wanneer met groot applaus het lied Jazz in Barcelona al bij de intro wordt verwelkomd, zien we Charles daar zichtbaar van genieten. Tot groot plezier van allen - band, publiek en zanger - schitteren alle bandleden bij De vraag met een eigen solo. Ook het publiek krijgt een rol toebedeeld. We mogen meeklappen en de hele zaal springt op van zijn stoel.
Het meest verwonderlijke van de avond, is dat een lied over zoveel pijn Zeg me dat het niet zo is met een zelfde enthousiast applaus wordt begroet en mee wordt gezongen. Of het hier om een pakkend popliedje gaat. Schijnbaar is het heerlijk met zo'n hartverscheurend lied waar ingetogenheid op zijn plaats lijkt, mee te zingen.
Ook aan deze avond komt helaas weer een eind. Maar niet voordat de mannen nog twee keer voor een toegift terugkomen. Koud in mijn hart blijft een bijzonder lied. Met Hier komt de storm is er een ware Oosterstorm in het Noorden en met Kronenburger park worden we bijna naar huis gestuurd, zonder de weg te mogen vragen. De ster van de toegift was wel Charles, die improviserend zijn geluidsmonitor als verhoging gebruikte. Dit voetstuk paste hem toch goed, hoe atypisch het ook is voor deze ingetogen muzikant, immer dienstbaar aan de zanger en de muziek.
Zo ver van huis voel ik me goed. Het Westen verloren, ik kom altijd terug en neem de warmte en liefde opgedaan mee terug.
En ook neem ik de kennismaking met hele leuke Boeijen-fans mee. Ik heb er een aantal ontmoet die al jaren fan zijn, maar ook twee die het net zijn. Eén begin veertig en de ander zeventien. Beiden alleen gekomen. Zo leuk om hun verhalen te horen.
Toen reden we terug naar het Westen. In de wagen kwamen de gesprekken los over het belang van de zanger in ons leven. En wat blijkt dat dan diep te gaan. Hij brengt geliefden bij elkaar en deze avond nieuwe vrienden ook. Het wonder van Boeijen!
Thuis afgezet besluit Cora met de woorden: "Volgend jaar weer Groningen?" Hoewel de belofte van de Groningenfans voor mij niet geheel bewaarheid werd, antwoord ik toch gevuld door deze wonderlijke avond met een volmondig: "Ja!!!"
20 februari 2010 - Groningen (3)
Miranda Mulder
De setlist viel in de smaak tijdens een gewéldige avond in een heel goed
gevulde, enthousiaste Oosterpoort te Groningen. Het is altijd weer vroeg er
naar toe omdat het vrije zitplaatsen zijn.
Om 19.30 uur gingen de deuren open en
was er zoals altijd een ware hardloopwedstrijd naar de zaal.
Ook door gewoon
te lopen waren er gelukkig nog prima plaatsen beschikbaar.
In de zaal
aangekomen was het wat 'mistig'. Wat opviel was dat het grote gedrapeerde doek
achter het podium er al hing. Tijdens de FBI-meeting kwam dit naar beneden
bij het nummer Streken van de meester.
Tegen 20.15 uur klonken de eerste
klanken van de Camera-tour. Een hevig applaus was het gevolg. Even later betrad de
zanger het podium. Hij werd warm onthaald. Iedereen had er zin in! En dat bleek
want het publiek bleef meeklappen en meezingen op de gepaste momenten.
Op een
gegeven moment gaf Frank aan iets dichterbij te willen komen en dat men vooral
niet moest schrikken. De mannen kwamen aan de rand van het podium en brachten
daar akoestisch Verjaardagfeest en Welkom in Utopia ten gehore. Hilariteit ten
top.
Alweer veel te snel dankte Frank het publiek en verdween naar de
coulissen terwijl de band het lied Vaderland naar een geweldig einde
speelde. Een overweldigend applaus, gefluit en gejuich was het gevolg. Het
hielp want even later kwamen alle muziekkunstenaars terug op het podium. De
Oosterpoort ging uit zijn dak.
Na de slotakkoorden van Hier komt de storm
bleef de zaal vragen om meer. Nog een allerlaatste keer werd het podium
betreden; Kronenburg Park was de afsluiter van deze fantastische avond.
Bij
het verlaten van de zaal waren er veel positieve reactie's te
beluisteren. Gelukkig blijft Camera nog even door draaien.
20 februari 2010 - Groningen (2)
Hannie Meinders
Eindelijk konden we de Cameratour live op het podium zien. Een lang
verlangen werd gisteravond bemind.
Op weg na de Oosterpoort, zagen
we al een forse rij voor de deuren
staan. Bij binnenkomst bleek dat de zaal ook al open was, de klok gaf 19.30
uur aan! Vlug naar binnen en we zagen al dat de eerste 8 rijen al gevuld waren. Dat
was een goed teken, normaal vult de zaal zich pas rond de klok van achten, maar
Groningen had blijkbaar erg veel zin in een avond Boeijen en band. Rond 20.15 uur,
start van het concert, bleven er mensen binnenstromen. De hele zaal, inclusief
linker en rechter balkon waren bijna helemaal gevuld: erg mooi. De Oosterpoort was
even die avond in een Boeijen hemel veranderd!
Licht uit, spot aan.. daar
kwamen ze! De band betrad het podium en de klanken van Alles wat ik had bereikte
het publiek. Daar kwam Frank Boeijen, nogmaals een stevig applaus als
verwelkoming.
Met mooi gekleurde gordijnen in goud en een grote draperie op
de achtergrond startte 'Camera on tour'!
Wat klonk het goed, de drums die
weer terug zijn, het voelde weer als Frank Boeijen rodn Heden/
Dromedaris. Juliette, een van mijn favorieten, werd gespeeld. Heerlijk
gewoon. Het publiek had de sfeer lekker vast, idem voor de band. Al in het
eerste gedeelte klapte het publiek heerlijk mee, en dat is toch wel een soort
van adrenaline voor de band, want die knalde lekker door. Charles gaf
af en toe een zeer stoere bassolo weg. Een heerlijk gezicht om te zien hoe
iemand de controle en baas over een instrument kan zijn, petje af
hoor. De drums lieten zich ook even solo horen, als dan het volume ook
nog eens een tikkeltje hoger word gedraaid, dan kun je niet meer
stilzitten! Ger was ook lekker aanwezig op de electrische gitaar. Soms wel
de bekende klanken, zeker op het eind was het even een festival
momentje. Ton op de vleugel, keyboard en orgel blijft een
statement.
Het orgel vind ik zelf erg mooi klinken in vele nummers, zeker bij
Hier komt de storm klonk hij erg goed.
Frank had wat nummers alleen
met Ton, dat voelde wel als de vorige tournees. Dat maakt het zo mooi, een
afwisseling van nummers en opzet. Laten we zeggen 'Toen & nu'.
Het akoestisch gedeelte van het concert heeft wel wat speciaals, dat moeten ze erin
houden!
Ook het solo stuk was erg mooi om te zien, Frank 'verliet' op een gegeven
moment even de band door naar de rechterkant te lopen van het podium
zodat de jongens even lekker mochten jammen! De mooie streken van de meester,
zullen we maar zeggen.
Het einde van het concert was super, het publiek
ging uit zijn dak en werd dik beloond, zelfs Kronenburg Park werd gespeeld. (Met de mooie intro van Ger) En Aan de bezitters van een ziel, maar dat kon niet
missen natuurlijk.....
Wij hebben een geweldige avond gehad. Camera is
geslaagd, het diafragma van Camera stond in de Oosterpoort helemaal
open.
20 februari 2010 - Groningen (1)
Aale Boek
In de Oosterpoort in Groningen hangt
een serene rust. 'En al het geluk valt je ten deel, daar waar het stil is'
moet men denken. De mensen, misschien onbewust wetend van hetgeen gaat komen
deze avond, kijken rond en zien grijze mannen met staartjes, met vriendinnen
van veertig, in korte rokjes, slapende kinderen (het is immers al lang zeven
uur geweest) en hipsters die een avondje uit zijn en zich eens flink
uitgedost hebben. Het licht dimt, Frank en de mannen in het zwart
kleuren de zaal met een uitbundig pallet: aardetinten, pastel en
fel.
Opwinding en plezier in de band. Dit wordt goed. Van opener Alles
wat ik had naar De ontmoeting, in Etten-Leur nog de afsluiter, nu, in een
onovertroffen uitvoering, de voorbode van veelvuldig kippenvel. De
streken van de meester wordt heerlijk buiten de lijntjes met de tremolo
ingekleurd door Ger. De mellow drums zwepen de boel nog meer op in De
handen van Juliette en dan samen met Ton bij de vleugel: In mijn
bloed (wie hield het echt droog in de zaal?)
Tijdens De verzoening
kleurt het publiek mee. Na de pauze het enige voordeel van de val van het
kabinet: Aan de bezitters van een ziel van As, wat mij betreft het mooiste
album van Boeijen. Dit is geen zaterdagavond, dit is een week op vakantie,
met zicht op de zee, samen op de bank, voor het raam, en zo nu en dan regen
op de ruit. Als ik mijn ogen dan dicht doe zijn alle mensen weg en is daar
alleen dat lekkere bandje, die mannen in het zwart.
Encores zijn er,
met geweldige solo's op gitaar en bas, zelfs nog als de eerste mensen al
nerveus op weg zijn naar de parkeergarage (tja, je zult daar maar vijf minuten
moeten wachten). Hier komt de storm en Kronenburg park sluiten deze
legendarische avond af. Eigenlijk zag ik Frank nog nooit zo goed, bedenk ik
me nu, zondag. Over twee dagen is het dinsdag, en waarschijnlijk denk ik dat
dan nog steeds.
19 februari 2010 - Franeker
Ruscha Verhoef
Toen mijn broer op een prachtige zomermiddag vorig jaar, tijdens een familiefeestje in de tuin, tegen mij zei dat hij best een keer met mij mee wilde naar Frank Boeijen, vielen spontaan alle gesprekken stil. Hij wilde dat wérkelijk wel eens meemaken, voor mij. Mijn Boeijen-adoratie is namelijk een soort ‘running gag' in de familie. De grapjes en opmerkingen zijn nooit van de lucht. En niemand die ooit met mij mee wilde naar een concert.
Nu het een serieus plan geworden was dat mijn broer mij een keer zou vergezellen tijdens een avondje Boeijen, bedacht ik dat ik hem dan ook maar een complete onderdompeling in het gebeuren moest bezorgen. Dus liefst pal vooraan zodat hij precies kan beleven wat ik beleef en waar ik zó blij van word. En het optreden moest een zeker nostalgisch gehalte kennen. Een nieuwe ‘running gag' in de familie was geboren.....
De plaats van handeling werd Franeker. Daar, waar wij als gezin gewoond hebben.Het kostte een beetje moeite maar lukte: rij 1 in het midden. En daar zaten wij dan. Pontificaal. Het theater is heel klein en intiem. We zouden straks bijna bij de heren op schoot zitten. Ik merkte dat ik nu met andere ogen de avond tegemoet zag. Ik was bezig mijn broer van allerlei uitleg te voorzien: de twee gevulde glazen op de vleugel. Daar zit niet alléén maar water in, hoor... Het decor, het doornemen van de bezetting, vertellen hoe zo'n avond verloopt, hopen welke liedjes er vooral wél in zullen zitten.
Het licht dimt, de avond kan beginnen.
Wat wij te zien krijgen is een uiterst vrolijke en ontspannen Frank. Hij brengt zijn liedjes energiek en ingetogen te gelijk. Ga daar maar eens aan staan. De band speelt de sterren van de hemel. Frank maakt ons deelgenoot van het feit dat hij die dag naar de kapper is geweest. En hoe hij zijn best doet om tijdens het knippen vooral níet naar zichzelf te kijken in die spiegel. Want dat is toch wel een beetje ongemakkelijk. Maar dat is eigenlijk precies de indruk die hij wel maakt: zelfgereflecteerd. Zijn wie hij werkelijk is. Dat zal hij ongetwijfeld niet bewerkstelligd hebben in de spiegel van de kapper. Maar het is ontegenzeggelijk waar dat Frank meer zichtbaar dan ooit relaxed en innerlijk geland de wereld tegemoet treedt. Losjes grappend en converserend met zijn publiek. Ik voel mij door hem betrokken en aan de hand zijn muzikale wereld van die avond mee ingenomen worden.
Een prachtige Jazz in Barcelona komt voorbij, een uiterst zuiver en beheerst gezongen Verboden dichters. Mijn hart huilt bij Vaderland. En als Frank de akoestische set op de rand van het podium doet, zit hij zowat letterlijk bij óns op schoot. Een genot om te luisteren naar liedjes als Kontakt en het eerder door het publiek gevraagde Zwart Wit.
Mijn broer, die het repertoire van Frank niet kent behalve de alom bekende liedjes, was toch wel onder de indruk. Vooral bij Zeg me voelde ik hem in de ban komen van het geschetste verhaal en de prachtige klanken van Ton aan de vleugel. Aan het eind van het concert wordt onze avond bezegeld met voor ons beiden een warme handdruk van de zanger zelf.
Mijn broer vat de avond samen in de - een Fries waardige - opmerking: een avondje Boeijen is geen straf. Voortaan, wanneer mijn ogen beginnen te twinkelen bij het vooruitzicht van een nieuw seizoen, een nieuwe cd of een naderend avondje Boeijen, zal dit mijn broer nog steeds die grijns ontlokken. Maar nu zal dat óók zijn omdat hij dan weer voor zich kan zien hoe gelukkig zijn zus wordt van de taal, de tekens en de muziek van ene meneer Boeijen.
Vlak voor achten kwamen wij aan bij het kleine (niet buitengewoon bijzondere) theater, wel prettig is dat je in een wat kleinere stad als Steenwijk 'gewoon' gratis voor de deur kunt parkeren. Wij zaten op de derde rij aan de rechter zijde van het podium, prima plekken! Alle stoelen waren bezet.
Heel ludiek....bij de eerste klanken van Alles wat ik had liepen 2 mensen plompverloren rond op zoek naar hun plekje, net twee nietsvermoedende wandelaars.... Al schuifelend verdwenen ze uiteindelijk in de massa. De nummers gleden vakkundig aan het wat rustige publiek voorbij. De band speelde goed en gedreven maar contact met het publiek ontbrak een beetje. Na de eerste set hoorde ik iemand het geheel typeren als 'vlak'. Wat ik wel kan begrijpen, zeker als je de liedjes niet kent. De verzoening deed deze mevrouw plots opveren en intens genieten. Een feest der herkenning?
In het tweede deel wisten Frank en band het publiek meer te betrekken bij hun spel, er was meer interactie, zeker doordat de heren voorop het podium: Verjaardagsfeest, Het huis van Hans en Welkom in Utopia ten gehore brachten. Even ging de discussie over het vieren van carnaval, niet één van de favoriete bezigheden van Frank. Die arme ziel werd eens als klein jongetje door zijn broers aangekleed als clown (in een klein zwart maillotje gehesen) en later weer als kat de straat op gestuurd. Nee, jullie missen niets hier in Steenwijk!
Als toegift brachten ze Koud in mijn hart en Hier komt de storm, eindelijk had ik het gevoel dat de temperatuur onder het publiek nu pas echt steeg!
Ik vond het heerlijk om weer een drummer te zien op het podium, en wat voor eentje! Hij laat zo nu en dan de finesses zien die Norman Bonink ook in zijn spel heeft, hij laat zich zichtbaar meevoeren op de golven van de muziek. Ik miste gisterenavond wat solo-momenten van de 4 bandleden, hiermee krijg je het publiek mijns inziens snel (en gemakkelijk) in vervoering. Wellicht een idee om dit in het eerste deel voor de pauze toe te voegen aan de set.
Als 'Boeijen-kenner' (mag ik me zo noemen?) heb ik genoten, de Mooie dame uit Hué was betoverend mooi, De streken van de meester was nog mooier uitgevoerd dan op Camera en De piano van Beethoven bracht mij even op een andere planeet. Ik vind die nummers uit de oude doos heerlijk om te horen maar....ik kan me ook voorstellen dat er mensen komen voor Zwart wit, Kronenburg Park en meer Kontakt.
17 februari 2010 - Steenwijk (1)
Dylan Feenstra
Rij 2, midden. Helaas alleen deze keer, maar dat was bij nader
inzien heerlijk. Genoten in het eerste deel van Jazz in Barcelona en
De verzoening, kippenvel. Ook de Camera-nummers waren zeer fraai
en
prachtig uitgevoerd. Een mooie groep mannen daar op het podium,
elk enorm opgaand in de muze. Schitterend om te zien. Die doorleefde
kop van Ger! Het enthousiasme van de nieuwe drummer, de perfectie van
Ton en de heerlijke baslijnen van Charles. Frank mag zich geluk prijzen
met zijn 'kameraden' zoals hij ze zelf aan ons voorstelt.
In het
Noorden inderdaad geen of weinig carnaval, natuurlijk maakte Frank er wat
opmerkingen over, de ontboezemingen dat ie als kind in een zwart majootje op
een praalwagen zat, aangekleed - of beter versiert! - door zijn broers en
zusters, was prachtig om te horen.
Ook inderdaad het lichte schrikeffect
wat je hebt als de band ineens recht voor je komt zitten om Verjaardagsfeest,
Het huis van Hans en Welkom in Utopia 2 ten uitvoer te brengen was aanwezig.
Maar uiteraard heb ik meegezongen, alhoewel ik wel een basstem heb, maar
Frank bedankte ieder hartelijk voor het meezingen en vond het erg mooi.
Wij ook.
Frank had er weer zin in, was goedgehumeurd en genoot
zichtbaar van de muze. Voor mij was De piano van Beethoven weer prachtig
om live te horen na een indrukwekkende uitvoering van Zeg me dat het niet zo
is. De afsluiter Hier komt de storm maakte het helemaal af.
Een
prachtig optreden! Eigenlijk alleen maar prachtige nummers, wat
een repertoire heeft die man, ongekend!
11 februari 2010 - Antwerpen
Els Eeckhout
De weergoden waren ons dan toch gunstig gestemd donderdagavond om richting Antwerpen te gaan.
Ik had hier zo naar uitgekeken na de FBI meeting in Etten-Leur en was al bang dat mijn uitstap in het water of zeg maar in de sneeuw zou vallen.
Het is altijd een beetje spannend, zo'n concert van Frank. Om half negen zat de mooie schouwburg goed vol. Van op de derde rij konden we genieten van al weer een schitterend optreden. De setlist was al geen verrassing meer voor me, maar toch altijd benieuwd welke liedjes wel en niet gespeeld zullen worden, want een optreden van Frank is altijd uniek.
Mijn favorieten zaten er zeker bij: De verzoening, Jazz in Barcelona, Verboden dichters, Liefde van mijn leven, Vaderland, Het huis van Hans, Verjaardagfeest, Mooie dame uit Hué, Juliette, Rond en rond, Ho Chi Min Park; Taal van de tijd, Streken van de meester, Geluk, De onderkant van de hemel, Morgen is het dinsdag, Zo ver, Alles wat ik had, De vraag, Vergeving, Muze, Kaap de Goede Hoop - niet in deze volgorde en misschien wel eentje vergeten maar één voor één heel mooi gespeeld en gezongen. Het was weer een prachtige avond en Frank en de band hadden er zeker zin in - drie nummers vooraan op het podium en twee toegiften dus we mochten zeker niet klagen, maar het is altijd jammer als het afgelopen is en ik kijk al uit naar mijn volgende ontmoeting met de meester en zijn band.
7 februari 2010 - Tielt (B) 2
Bert Pieters
Zie me als een muziekliefhebber. Niet als de kenner van waarvoor ik me wel eens graag uitgeef.
In die hoedanigheid, liefhebber dus, heb ik zondagavond genoten van het optreden van Frank in het CC te Tielt.
Dat ik niet de enige was die met een goed gevoel de zaal verliet, maar
met mij de talrijke aanwezigen (uitverkochte zaal), sterkt me in mijn
overtuiging dat Frank's muziek niet alleen universeel is maar
tegelijkertijd ook pakkend en teder én hij je met zijn teksten niet
zelden een spiegel voor ogen houdt.
Toeval of niet, 's mans setting van de liedjes sloot bijzonder goed
aan op wat ik wel vaker op mijn MP3-speler beluister. Wat in deze niet
zo voor de hand liggend is, gezien zijn omvangrijk oeuvre.
Laat ik het er bij houden dat naast de klassiekers, nummers als Verboden dichters, Juliette me diep beroeren.
Volgende week woensdag gaat in Gent "Chagrin d'Amour" van start. Dit
optreden moet zowat de perfecte ouverture vormen op die literaire
avonden
.
7 februari 2010 - Tielt (B) 1
Petra Devooght
Na een autorit van een halfuurtje door het mistige landschap vanuit Merkem om Elke in Torhout af te halen en dan nog een rit van een 20 min, komen we in Tielt aan. Ik ben er al meermaals geweest en het Cultureel Centrum staat gewoon tussen een huizenrij en men herkent het aan de speciale hoge gevel. Echt uitnodigend heb ik het gebouw nog nooit gevonden maar wat ik wel weet is dat de akoestiek daar goed is. We passeren het gebouw en we rijden nog even verder want we zijn zoals altijd vroeg genoeg om nog een hapje te gaan eten.
Omstreeks 20 u komen we dan aan en het is er al gezellig druk, de mensen lijken nu al enthousiast dus ik denk dat de sfeer er wel zal inzitten. Na Etten-Leur ben ik wel razend benieuwd wat er behouden is van liedjes en wat er veranderd is...
We nemen plaats op de tweede rij en het wordt een prettig weerzien met fans die op de eerste rij zitten alsook fans die net na ons zitten. Uiteindelijk heb je een toffe band met vele fans na al die jaren concerten afschuimen J
Nog even vlug mijn gsm checken en aiai, daar begint het, mijn man laat weten dat onze tweelingzoontjes van drie jaar wel echt ziek geworden zijn. Hij heeft dan ook zijn handen vol maar verzekerd mij dat het wel zal lukken en dat ik met volle teugen moet genieten van het concert. Toch wat ongerust schakel ik de gsm uit, net op tijd want de lichten doven al. Het reeds bekende gordijn is netjes opgehangen want dat zal wel geen sinecure zijn, veronderstel ik en het lijkt allemaal erg vertrouwd voor ons.
De muzikanten komen op, spontaan applaus en daar gaan we dan. Frank heeft zichtbaar de routine al beet en lijkt zelfverzekerd. De liedjes van camera wisselen zich af met songs die, zeker voor de fans die elke song kennen, prachtig zijn. In mijn bloed, De ontmoeting, Kaap de goede hoop, Mooie dame uit Hué en zeker niet te vergeten de prachtige versie van Jazz in Barcelona die me toch kippevel bezorgt.
We kijken ondertussen al uit of het intermezzo waarbij Frank op het podium gaat zitten, omringd door de muzikanten, nog gaat komen. En ja, onze wens wordt vervuld maar waar we gewoon zijn om daar Verjaardagsfeest te horen gevolgd door Het huis van Hans, krijgen we daar Koud in mijn hart. Het publiek zingt vrolijk mee en het valt op dat er weinig mensen foto’s nemen, het is gewoon te mooi om het constant te storen met flitsende lichten.
Wat ik wel jammer vond, dat is dat Frank na de try-out, wegens een opmerking van iemand ivm het woord ‘ doofstom’, nu helemaal de mooie uitleg van het liedje Mooie dame van Hué niet meer zegt. Spijtig...Het woord werd met veel respect gezegd en was echt wel nodig om het liedje te kunnen begrijpen, jammer dat zoveel mensen dit nu moeten missen... Misschien weet iemand hoe je dit op een andere manier zegt ? Het woord staat nochtans in het woordenboek.
Veel te vlug is het eerste deel voorbij en na de pauze worden de wensen terug ingewilligd. Ik hoor af en toe mensen fluisteren van: 'zou hij dat liedje spelen, of dat?’ Frank speelt gewoon door de jaren heen dus voor ieder wat wils en ik hoor dan ook niemand klagen, enkel luid applaus of aanmoedigend geroep! Wat wel opvalt, en dat is niet de eerste keer, dat is dat Charles goed in de markt ligt bij de fans, ze roepen wel erg hard voor hem en hij wordt er zowaar wat verlegen van J
Frank zet voor de tweede keer De ontmoeting in maar beseft al vlug dat hij de verkeerde song ingezet heeft, hij wijt het aan 'het wat ouder worden’ maar eerlijk gezegd, het is er niet aan te zien hoor. Het is hem vergeven en het maakt hem enkel maar menselijk.
Dan is het laatste lied gezongen, we applaudisseren dat het een lust is om toch maar vlug de toegift te krijgen en wat worden we verrast, Frank zet hem opnieuw neer op het podium en we krijgen alsnog Verjaardagsfeest gevolgd door Hier komt de storm waarbij het gordijn van het decor met wind gevuld wordt waardoor het een extra dimensie krijgt.
Dan valt het doek, figuurlijk natuurlijk want dat doen ze al lang niet meer J
Gedaan mooi concert en vlug nakijken wanneer we naar het volgende concert gaan. 6 maart, Ieper, da’s nog lang maar we troosten mekaar dat het zeker vlug zal naderen.
Normaal gezien gaan we achteraf nog iets drinken maar na controle van mijn gsm besluit ik om dat toch maar niet te doen want de berichtjes van mijn man wijzen erop dat onze tweeling nog wat zieker is en dat het moeilijk is om ze beiden te verzorgen. Hij kan zeker wat hulp gebruiken en ik ben dan ook wel erg ongerust dus na de vriendelijk heer die cd’s verkoopt een prettige avond gewenst te hebben, vertrekken we richting huis. Jammer voor mijn 15-jarige dochter die zo graag haar cd had laten tekenen maar ze begrijpt het, de broertjes hebben ons nodig. Volgende keer beter!
In de auto rijden we , terug door het mistige landschap, naar huis en we overlopen nogmaals de uiterst geslaagde avond. We zijn tevreden en onze batterijtjes zijn terug opgeladen !
Tot de volgende, Frank en entourage!!!!
05 februari 2010 - Hasselt
Marc Jans
Het gouden pennetje ...
Eindelijk was het dan zover, Frank
Boeijen in Hasselt, was weer een tijdje geleden, ik denk van bij de
Vaderland-tour.
Frank gaf zelf ook aan dat het al lang geleden was, denk wel
dat hij graag naar Hasselt komt, is een mooie stad trouwens, onze 'hoofdstad van
de smaak'.
Ook Frank heeft smaak, het decor zag er werkelijk prachtig uit,
subtiel en toch rijkelijk gevuld met de mooie gordijnen telkens in een andere
kleur belicht, je waande je zo in zijn bezongen Chateau de Fleury uit de cd
Schaduw van de liefde ... 'je bent hier welkom, hier in Chateau de Fleury'.
Het
was een mooie mix van oude en nieuwe nummers, prachtige vintagegeluiden vulden
de zaal, de bandleden deden hun uiterste best om de intrede van deze tournee
niet te missen op Belgisch grondgebied. En ze hebben het geweten, de Vlamingen
houden van Frank Boeijen ... dankjewel voor de bisnummers!
En dan was er dat
gouden pennetje. Ik had dit pennetje trouwens in de namiddag gekocht bij een
plaatselijke dagbladhandelaar. Kwam de winkel binnen en vroeg naar een gouden
pennetje. De "patron" keek me enigszins verbaasd aan en vroeg zich af wat een
man van veertig met een gouden pennetje moest ..., het is niet meer om kerstwensen
te schrijven gaf hij aan, maar waarom dan wel? Aarzelend vertelde ik hem dat de
pen moest dienen om een cd-boekje te tekenen. Ik was er evenwel nog niet vanaf
want hij vroeg verder: "En wie moet er dan een cd tekenen?". Ik dacht na en
begreep zijn vraag wel die bovendien niet zo verbazend is in deze tijd van iPods en ander hightech-gedoe. Een cd lijkt bijna ouderwets, die van Frank
Boeijen zijn daarentegen wel kunstwerkjes. En een kunstwerkje laat je
ondertekenen door de artiest ... met een gouden pennetje!
Na het optreden was
het dan zover, Frank zat nog rustig na te keuvelen met zijn (overigens ook
sympathieke) broers.
Een bedankje aan Frank voor de mooie avond en het
verzoek om zijn kunstwerkje te signeren ... met het gouden pennetje!
Dankjewel
Frank, Charles, Ger, Ton en Martin voor de mooie avond, een avondje met smaak
hier in Hasselt!