De tournee is voorbij, de camera's zijn weer opgeborgen. Nog nooit is een concertreeks van Frank zo goed gedocumenteerd als deze keer. Kijk op YouTube en je zult verbaasd staan: de camera stond werkelijk constant gericht op Camera. Daarom  in de nazit een filmische reconstructie van het concert aan de hand van zo maar een setlist. Alleen van Taal van de tijd is er kennelijk door niemand de afgelopen maanden een opname gemaakt.

Frank noemde zijn concert een reis door de tijd, een tocht langs de liedjes van drie decennia. Dat is dit ook, maar verder ook nog een reis langs vele theaters in evenveel Nederlandse en Vlaamse steden. Veel plezier.  

Alles wat ik had                               

http://www.youtube.com/watch?v=CUJvMpwkZkA

De ontmoeting                               

http://www.youtube.com/watch?v=GpHNOd2KBDo

Morgen is het dinsdag                 

http://www.youtube.com/watch?v=ztMC4Lmt8gc

Streken van de meester                             

http://www.youtube.com/watch?v=pM-My-W2hMM

Mooie dame uit Hué + Rond en rond

http://www.youtube.com/watch?v=SJnkMXQ6s6g

Fim do Mundo (in Ere) + Liefde van mijn leven

http://www.youtube.com/watch?v=Pwl392AHD80

Jazz in Barcelona                            

http://www.youtube.com/watch?v=oHM4knGXUjE

Koud in mijn hart                           

http://www.youtube.com/watch?v=yFIhOksE4hE

De verzoening                                 

http://www.youtube.com/watch?v=r0GZ2aqxyoY

Verboden dichters                        

http://www.youtube.com/watch?v=Ut8KszF2TFA

De vraag                                            

http://www.youtube.com/watch?v=Szmmo842PSo

Zeg me dat het niet zo is            

http://www.youtube.com/watch?v=4M_tTP5xCj8

De piano van Beethoven            

http://www.youtube.com/watch?v=NAuZW0opCLg

Geluk                                                  

http://www.youtube.com/watch?v=nWjhg4Yb-vE

Kontakt (akoestisch)                    

http://www.youtube.com/watch?v=BCHK0zo4Rj4

Welkom in Utopia (akoestisch)

http://www.youtube.com/watch?v=PsLsjMfNsOg

Zwart wit (akoestisch)                 

http://www.youtube.com/watch?v=d7Rqpc79FqQ

Kaap de Goede Hoop                  

http://www.youtube.com/watch?v=j_rD7U-1NQk

Vaderland                                         

http://www.youtube.com/watch?v=E4EA0gvqnbo

Verjaardagsfeest                           

http://www.youtube.com/watch?v=ogqqZaOtU4k

Hier komt de storm                      

http://www.youtube.com/watch?v=AKOUdvj9fdI

Onderkant van de hemel           

http://www.youtube.com/watch?v=lKgZ02cxEkw

Kronenburgpark                            

http://www.youtube.com/watch?v=BJ8R31p5xPo

Het filmcameraatje dat ik sinds een paar maanden heb, is niet veel bijzonders. Toch wilde ik nog eens proberen om wat van het concert van Frank en band vast te leggen. In Venray deed zich een mooie kans voor. Het rondlopende balkon was niet vol en precies in de hoek had ik een plek waar ik niemand in de weg zat. Daarbij had ik prima zicht op het podium. Eerst aan de rechterkant van het balkon geprobeerd, maar daar viel (het drumstel van) Martin net buiten beeld. Links was beter.

Alles filmen was geen optie. De batterij van de filmcamera werkt ongeveer een uur, voordat die weer moet worden opgeladen. Ik moest keuzes maken.Het leek me vooral leuk om nummers te nemen die nog niet zo vaak op Youtube zijn verschenen.

Het statief dat ik bij me had heb ik maar snel terzijde gelegd. Dat was meer tot last. Ik heb dus alles uit de hand gefilmd. De zoom deed soms ook niet dat wat ik wilde, maar ondanks die handicaps krijg je volgens mij toch een aardig idee van de sfeer van het concert en het vakmanschap en de inzet van de vijf muzikanten beneden mij.

Op de voorpagina staan al twee voorbeelden. Hier nu de andere.

UPDATE

Opeens vraag je je het af: waar zijn ze gebleven? Waar zijn de mannen die ooit deel uit maakten van de Boeijenband, maar op enig moment hun eigen weg zijn gegaan? We zijn ze niet vergeten, en we willen ze ook niet vergeten, want hun aandeel in het succes van Frank Boeijen mag niet onderschat worden. Daarom ben ik maar eens op zoek gegaan naar wat antwoorden. En ik deed een paar verrassende ontdekkingen.

Allereerst Rens van der Zalm, multi-instrumentalist extraordinaire. Het antwoord gaf hij zelf eigenlijk als tijdens het concert in Gent, waar hij op een enkel nummer meespeelde. Hij is dus weer in het land, en is de komende maanden te horen bij de tournee van Youp van ‘t Hek.

Oscar Kraal, Franks drummer in 2002 en 2003, ging naar de band van Anouk, overleefde daar een paar bandwisselingen, maar of hij in de toekomst nog de drumstokken mag hanteren achter Neerlands enige rockchick, is onduidelijk. Momenteel is hij op tour met Candy Dulfer, waar hij vroeger ook al bij speelde.

Over de voorganger van Oscar in de Boeijenband, Norman Bonink, hoeft niemand zich zorgen te maken. Norman speelt al bijna tien jaar bij Bløf en na de huidige theatertour staat een groot aantal festivals op het programma.

Ruud de Grood, Franks pianist bij de Schaduw-, Fim do Mundo- en As-tournees, is bezig met een nieuwe plaat - een heuse popplaat zelfs - die langzaam vorm krijgt in de studio van Jos Haagmans in Herveld. En hij staat 2 mei weer eens op het podium met zijn oude band, The Chainmen. The Chainmen was bekende verschijning op de podia en rond Nijmegen eind jaren tachtig en begin jaren negentig en werd opgericht door Ruud en Ted de Best. Ted moeten we kennen als de tekstschrijver van Val voor jou, de b-kant van de single Sinds de dag. Of beter gezegd: Ted was de vertaler, want het origineel was van de hand van Tom Waits en heette Hope I don't fall in love with you. En, voor zover u de weg nog niet bent kwijtgeraakt, The Chainmen was de opvolger van Buster Smiles, waar naast Ted en Ruud ook Ger Hoeijmakers in speelde. Over een Boeijenconnectie gesproken! Dat concert op 2 mei is dus een aanrader. Hieronder een voorproefje.

En waar trof ik de leden van de oude Frank Boeijen Groep? In een nieuwe band getiteld Bedroom Monkees! Jos Haagmans, Nels Busch, Henk Wanders en Peter van Benthem zijn eind vorig jaar samen met de Limburgse singer/songwriter Bert Smeets de studio in gedoken en hebben daar een album opgenomen, dat net uit is. En er gaat ook getoerd worden. Ik hou u op de hoogte.  Hiet alvast de clip van de eerste single. 

Is er zo iets als het BESTE concert van een tour? Nee, natuurlijk niet. Een ieder ervaart een concert anders - afhankelijk van de verwachtingen, de favoriete nummers, zijn/haar eigen stemming, de mensen om hem/haar heen, de plek in het theater enzovoorts.  Toch ontstaat zo nu en dan hier op de site een 'buzz' naar aanleiding van een bepaald optreden. Groningen was geweldig, zo lazen we eind februari. En nu laten bezoekers van het concert afgelopen vrijdag in Den Haag ongeveer hetzelfde weten. Fenomenaal, geweldig, super. En weet je wat het rare is: ze overdrijven niet! Hoe ik dat weet? Ik was erbij en vond het een van de allerbeste concerten die ik Frank ooit heb zien geven.

Na afloop heb ik met wat mensen zitten nabomen over het optreden, en vooral over het mysterie waarom juist deze avond zo indrukwekkend was. Verschillende theorieën deden de ronde. Hier komen er een paar.

Diligentia is een kleine zaal waar je - zelfs al zit je op het balkon - bijna bovenop de bühne zit. Letterlijk zelfs, want toen Frank bij het akoestische gedeelte op de rand van het podium ging zitten moest hij aan een dame vragen haar benen even opzij te doen, omdat hij anders de zijne niet kwijt kon. 'Kontakt' was er dus in overvloed, ook tussen de bandleden die op het 'Madurodam-podium' dichtbij elkaar zaten.

Spelen in een kleine zaal is anders dan in een grote. De muzikanten kunnen niet gelijk vanaf de eerste noot 'knallen' - dan wals je niet alleen de bezoekers op de eerste rij maar ook die achteraan meteen plat. De band moet dus elk nummer klein beginnen en dan subtiel de speelkracht opvoeren. Nummers gaan dan ook anders klinken, gaan in mijn beleving meer 'ademen'.

Alle vijf waren ze in topvorm. Niemand had een wat mindere dag. En Frank zag dat en gaf elke muzikant de ruimte. Er waren prachtige solo's van Ger en Charles die niet zozeer hun eigen kwaliteiten benadrukten maar juist het nummer naar grotere hoogten opstuwden. En Ton en Martin legden steeds een perfecte muzikale bedding.

Het was misschien wel het langste concert van de tour tot nu toe - met drie akoestische nummers en vier toegiften. Nou staat kwantiteit niet altijd gelijk aan kwaliteit, maar in dit geval kreeg het publiek de terechte indruk dat de band zo lekker speelde dat men niet van ophouden wist. 'Wij hebben alle tijd', lachte Frank meerdere malen.

Tenslotte: het concert in Den Haag zat precies halverwege de tour. En zulke optredens hebben soms iets extra's. In het begin van een tour zijn de muzikanten elkaar (muzikaal!) nog aan het aftasten, moeten nummers hun plek in de setlijst nog veroveren, of hun definitieve vorm vinden. Het optreden is spannend, maar ook nog wat onzeker.

Tegen het einde van de tour staat alles al enige tijd stevig op zijn poten, weet men elkaar blindelings te vinden. Dergelijke optredens zijn gedegen, maar de muzikanten verrassen elkaar en het publiek logischerwijs minder.

Midden in de tour heb je soms optredens met ‘the best of both worlds'. Spannend en toch solide, verrassend en toch doorwrocht.

Zo'n concert was het in Den Haag.

Het beste van de tour? Wie zal het zeggen. Frank en de band hebben nog zo'n 25 optredens om hier over heen te komen.

(Met dank aan het filmpje van Irene)

Vorig weekeinde zond het lokale tv-station Nijmegen 1 een portret uit van Wout Pennings, ter ere van zijn 60^ste verjaardag. En zoals de zender eerder al een fraai interview met Frank maakte, hadden de makers nu alle moeite gedaan 'local legend' Wout een passend eerbetoon te geven.

Wout dankt zijn faam vooral aan zijn samenwerking bijna 35 jaar geleden met een piepjonge en nog onbekende Frank Boeijen. Hij was de door de wol geverfde muzikant, die al in een paar bands gezeten had, Frank de adolescent die in navolging van Bob Dylan en Neil Young teksten schreef en zong. Frank was de poëet, Wout - of zoals hij toen nog heette: Woutje - de 'notenman'. Het duo trad op en mocht in een grote studio en met echte muzikanten een plaat maken. Vervolgens ging het mis. Was het het leeftijdsverschil? Lag het aan het verschil in muzikale smaak? Frank wilde in elke geval een andere weg inslaan dan Wout, Wout stapte er uit, Frank ging verder met nieuwe muzikanten en herdoopte Boeijen en Pennings in de Frank Boeijen Groep. De rest is geschiedenis.

Hier kijkt Wout terug op zijn tijd met Frank.

De rest is geschiedenis, schreef ik. Dat gold voor Frank. Voor Wout lag er beduidend minder succes achter de horizon. Dankzij de Boeijen en Penningsplaat had hij een zekere bekendheid en kon begin jaren tachtig aan de slag als begeleider van onder meer Kaz Lux en Lenny Kuhr. Maar veel verder kwam hij daar ook niet mee. Steeds keerde hij weer terug in de muziekscene van Nijmegen waar hij met soortgenoten in plaatselijke popbandjes speelde. Begin jaren negentig ontdekte Wout de rijke mogelijkheden van de Griekse muziek en richt de band Kali Tichi op. Een mooi project dat echter buiten zijn schuld om strandde. Daarna maakte hij een soloplaat, een plaat met Rob Dickson, koos regelmatig voor een rol als producer van andere bands, stond aan de wieg van het Midzomer Blues Festival in Nijmegen, speelde bij Fernando Lameirinhas en maakte zich op nog honderd andere manieren nuttig in de muziek. Zo werd hij ook benaderd door Emanuel Pessanha van de Nijmeegs-Portugese groep Quatro Ventos of hij niet eens mee wilde spelen. Dat is nu twaalf en een half jaar en 5 cd's geleden. Wout lijkt eindelijk zijn draai te hebben gevonden. Quatro Ventos viert het koperen jubileum met een concert in de Nijmeegse Stadsschouwburg op 21 maart en met de release van de eerste dvd Distancias. Ook elders in Nederland is de groep regelmatig te bewonderen. (zie www.quatroventos.nl)

Tot slot beelden van de meest recente samenwerking van Wout en Frank, tijdens de live concerten van Fernando Lameirinhas. Het is een nummer uit hun periode samen, Waar kom jij vandaan.

Een avondje Boeijen bestaat uit drie gedeelten: natuurlijk, allereerst het concert zelf. En vóór het concert is er de reis er naartoe, en na afloop de ‘nazit'. Dit geldt voor de bezoekers, maar diezelfde driedeling is er ook voor de hoofdrolspelers van dat avondje:  Frank, Ton, Charles, Ger en Martin.

Het concert speelt zich in de openbaarheid af, in de felle spotlights. En het nakletsen voor een deel ook, als Frank en consorten nog even in de foyer komen om met fans te kletsen. Maar hoe zit het met het eerste gedeelte van dat avondje Boeijen voor de vijf muzikanten, de reis naar het optreden? Wat doen zij in de uren voor het concert?

Dit filmverhaaltje gaat over Lochem, maar het had ook elk ander optreden kunnen zijn.

Vertrek uit Nijmegen rond half twee 's middags. Bert rijdt, Frank en Ger zitten te kletsen - vaak over muziek.

De soundcheck wordt altijd serieus genomen. De crew krijgt de kans om de laatste details te regelen; de grote vraag is: hoe klinkt het, hoe ziet het eruit.

Om half zes eten, met het hele team, in een restaurant in de buurt. En na afloop moeten de nicotinejunkies nog even naar buiten. Charles laat meteen even de mogelijkheden van zijn iPhone zien, aan de hand van de muziek van Dylan.

Een half uur voor aanvang. Iedereen bereidt zich op zijn eigen manier voor op het komende optreden. Charles werkt nog even op zijn laptop.

En Bert doet zijn dingen.

En dan: showtime.

Niet alleen Frank gaat op tour, zijn liedjes doen het soms ook. Zoals in de Top 2000, waar een aantal sinds het beginjaar 1999 ‘touren’ tussen zolder en kelder van de hitlijst der hitlijsten. Daarom nu een Top 2000-log.  

Om te beginnen: 2009 was het meest succesvolle jaar voor Frank Boeijen-liedjes ooit. Vijf nummers staan in de lijst, waaronder de grote verrassing: ‘Winter in Hamburg’ op nummer 1472 – soms vraag je je af waar zo'n nummer opeens vandaan komt.

Het was het meest succesvolle jaar omdat er niet alleen vijf nummer in staan – dat was in 2006 ook zo – maar omdat de totaalscore het hoogst was. Als je de nummer 1 tweeduizend punten geeft en de nummer 2000 een punt, dan heeft hij 6703 punten behaald. In 2006 was dat 6639 punten.

Hieronder nog eens een overzicht van tien afleveringen – 2008 is buiten beschouwing gelaten omdat dat een optelling was van de scores van de voorafgaande negen jaar.

KP = Kronenburg Park

ZG = Zeg me dat het niet zo is

ZW = Zwart wit

DV = De verzoening

LD = Linda

WH = Winter in Hamburg

KP          ZG          ZW         DV          LD           WH

'99      151        217         467

'00      93                        602

'01      133        301         744

'02      139        287         907

'03      119        192         848

'04      145        246         712

'05      132        229         952

'06      130        200         949         377         1710

'07      162        205         1055       388

'09      159        236         995         440                       1472

Zo’n vijftien tien jaar geleden draaide ik op een schilderijenexpositie van Ramses Shaffy steeds om een aquarel  van hem heen. Het stelde een clown voor, was kleurrijk en met een paar streken op papier gezet. Geen grootse kunst, maar op een vrolijke manier straalde het schilderij weemoed uit - typisch Ramses. Ik stapte op de maker af, met een glas witte wijn voor hem in de hand, en wilde met hem over de prijs onderhandelen. Maar zijn toenmalige manager, een nogal bitchy vrouw, kwam er bij staan, trok de wijn uit zijn handen en zei tegen mij dat hij niet meer mocht drinken en dat het stuk 85 gulden moest kosten. Te veel voor mij in die tijd. Ook al was het van Ramses Shaffy.

Ik moet er aan terugdenken nu Ramses overleden is. Ik had wat met deze man. Niet alleen omdat hij op de dag af 15 jaar ouder was dan ik. (Michael Jackson was precies 10 jaar jonger en daar voelde ik me allesbehalve mee verwant.) Maar ook omdat hij mij waarschijnlijk deed inzien dat popmuziek in het Nederlands even mooi kan zijn als in het Engels.

Ramses Shaffy was een grote meneer in het Nederlandse lied. Toen deze zanger, pianist en acteur, deze wervelwind en charmeur, deze poeet en muzikant in hart en nieren, begin jaren zestig voor het eerst op de podia verscheen, stak dat schril af tegen het voorzichtige, saaie en veilige entertainment dat we gewend waren.

In zekere zin leken Ramses en Frank wel wat op elkaar: in leeftijd scheelden ze een kwart eeuw, maar beiden kozen heel eigenzinnig een eigen carrièrepad, waren warm en vrijgevig, hadden een Bourgondische inslag en vernieuwden ondertussen het Nederlandse lied. Daarom moesten beide paden zich ooit kruisen. Dat gebeurde ook. Eerst in de persoon van Liesbeth List, die later zei dat Ramses en Frank de twee belangrijkste mensen in haar artistieke leven waren. Voor Liesbeths cd Noach schreef Frank  onder meer Ik zorg niet meer voor jou, dat Liesbeths gevoel voor Ramses uitdrukte:  Het is geen geheim / Dat ik om je geef / Maar ik ga verder nou / Ik weet dat je dat begrijpt. In die tijd staan Frank en zijn band ook op een groot galaconcert van Liesbeth en Ramses in het Amsterdams Concertgebouw. Daar waagt Ramses zich onder meer aan Zeg me dat het niet zo is. Ramses zingt dit nummer staat ook op de live-cd Stormvogels, evenals Wat doet u hier meneer, wat Frank speciaal voor hem geschreven had. Toen Ramses Shaffy in 2003 de Radio 2 Zendtijdprijs kreeg, wat het dan ook niet meer dan normaal Frank te vragen een lied van hem te zingen. Het werd: Ik drink. Maar het had ook een ander Shaffy-nummer kunnen zijn – veel liedjes lijken Frank op het lijf geschreven.

Ramses is niet meer. Vanavond drink ik op hem.