Een avondje Boeijen bestaat uit drie gedeelten: natuurlijk, allereerst het concert zelf. En vóór het concert is er de reis er naartoe, en na afloop de ‘nazit'. Dit geldt voor de bezoekers, maar diezelfde driedeling is er ook voor de hoofdrolspelers van dat avondje:  Frank, Ton, Charles, Ger en Martin.

Het concert speelt zich in de openbaarheid af, in de felle spotlights. En het nakletsen voor een deel ook, als Frank en consorten nog even in de foyer komen om met fans te kletsen. Maar hoe zit het met het eerste gedeelte van dat avondje Boeijen voor de vijf muzikanten, de reis naar het optreden? Wat doen zij in de uren voor het concert?

Dit filmverhaaltje gaat over Lochem, maar het had ook elk ander optreden kunnen zijn.

Vertrek uit Nijmegen rond half twee 's middags. Bert rijdt, Frank en Ger zitten te kletsen - vaak over muziek.

De soundcheck wordt altijd serieus genomen. De crew krijgt de kans om de laatste details te regelen; de grote vraag is: hoe klinkt het, hoe ziet het eruit.

Om half zes eten, met het hele team, in een restaurant in de buurt. En na afloop moeten de nicotinejunkies nog even naar buiten. Charles laat meteen even de mogelijkheden van zijn iPhone zien, aan de hand van de muziek van Dylan.

Een half uur voor aanvang. Iedereen bereidt zich op zijn eigen manier voor op het komende optreden. Charles werkt nog even op zijn laptop.

En Bert doet zijn dingen.

En dan: showtime.

Niet alleen Frank gaat op tour, zijn liedjes doen het soms ook. Zoals in de Top 2000, waar een aantal sinds het beginjaar 1999 ‘touren’ tussen zolder en kelder van de hitlijst der hitlijsten. Daarom nu een Top 2000-log.  

Om te beginnen: 2009 was het meest succesvolle jaar voor Frank Boeijen-liedjes ooit. Vijf nummers staan in de lijst, waaronder de grote verrassing: ‘Winter in Hamburg’ op nummer 1472 – soms vraag je je af waar zo'n nummer opeens vandaan komt.

Het was het meest succesvolle jaar omdat er niet alleen vijf nummer in staan – dat was in 2006 ook zo – maar omdat de totaalscore het hoogst was. Als je de nummer 1 tweeduizend punten geeft en de nummer 2000 een punt, dan heeft hij 6703 punten behaald. In 2006 was dat 6639 punten.

Hieronder nog eens een overzicht van tien afleveringen – 2008 is buiten beschouwing gelaten omdat dat een optelling was van de scores van de voorafgaande negen jaar.

KP = Kronenburg Park

ZG = Zeg me dat het niet zo is

ZW = Zwart wit

DV = De verzoening

LD = Linda

WH = Winter in Hamburg

KP          ZG          ZW         DV          LD           WH

'99      151        217         467

'00      93                        602

'01      133        301         744

'02      139        287         907

'03      119        192         848

'04      145        246         712

'05      132        229         952

'06      130        200         949         377         1710

'07      162        205         1055       388

'09      159        236         995         440                       1472

Zo’n vijftien tien jaar geleden draaide ik op een schilderijenexpositie van Ramses Shaffy steeds om een aquarel  van hem heen. Het stelde een clown voor, was kleurrijk en met een paar streken op papier gezet. Geen grootse kunst, maar op een vrolijke manier straalde het schilderij weemoed uit - typisch Ramses. Ik stapte op de maker af, met een glas witte wijn voor hem in de hand, en wilde met hem over de prijs onderhandelen. Maar zijn toenmalige manager, een nogal bitchy vrouw, kwam er bij staan, trok de wijn uit zijn handen en zei tegen mij dat hij niet meer mocht drinken en dat het stuk 85 gulden moest kosten. Te veel voor mij in die tijd. Ook al was het van Ramses Shaffy.

Ik moet er aan terugdenken nu Ramses overleden is. Ik had wat met deze man. Niet alleen omdat hij op de dag af 15 jaar ouder was dan ik. (Michael Jackson was precies 10 jaar jonger en daar voelde ik me allesbehalve mee verwant.) Maar ook omdat hij mij waarschijnlijk deed inzien dat popmuziek in het Nederlands even mooi kan zijn als in het Engels.

Ramses Shaffy was een grote meneer in het Nederlandse lied. Toen deze zanger, pianist en acteur, deze wervelwind en charmeur, deze poeet en muzikant in hart en nieren, begin jaren zestig voor het eerst op de podia verscheen, stak dat schril af tegen het voorzichtige, saaie en veilige entertainment dat we gewend waren.

In zekere zin leken Ramses en Frank wel wat op elkaar: in leeftijd scheelden ze een kwart eeuw, maar beiden kozen heel eigenzinnig een eigen carrièrepad, waren warm en vrijgevig, hadden een Bourgondische inslag en vernieuwden ondertussen het Nederlandse lied. Daarom moesten beide paden zich ooit kruisen. Dat gebeurde ook. Eerst in de persoon van Liesbeth List, die later zei dat Ramses en Frank de twee belangrijkste mensen in haar artistieke leven waren. Voor Liesbeths cd Noach schreef Frank  onder meer Ik zorg niet meer voor jou, dat Liesbeths gevoel voor Ramses uitdrukte:  Het is geen geheim / Dat ik om je geef / Maar ik ga verder nou / Ik weet dat je dat begrijpt. In die tijd staan Frank en zijn band ook op een groot galaconcert van Liesbeth en Ramses in het Amsterdams Concertgebouw. Daar waagt Ramses zich onder meer aan Zeg me dat het niet zo is. Ramses zingt dit nummer staat ook op de live-cd Stormvogels, evenals Wat doet u hier meneer, wat Frank speciaal voor hem geschreven had. Toen Ramses Shaffy in 2003 de Radio 2 Zendtijdprijs kreeg, wat het dan ook niet meer dan normaal Frank te vragen een lied van hem te zingen. Het werd: Ik drink. Maar het had ook een ander Shaffy-nummer kunnen zijn – veel liedjes lijken Frank op het lijf geschreven.

Ramses is niet meer. Vanavond drink ik op hem.

En weer stapt de zanger in zijn auto, op weg naar een radiostudio zo’n honderd kilometer van huis. Gelukkig heeft hij gezelschap – wat aanspraak op de lange reis in het natte donker is wel zo prettig. Eerst Ton ophalen, die vanavond zijn muzikale kompaan is.

De laatste nieuwtjes worden doorgenomen, de afgelopen optredens geëvalueerd, deze site besproken, de nummers die vanavond gespeeld gaan worden bepaald. De zanger rijdt rustig, zelden boven de 110 km per uur. Dat is wel eens anders geweest. Maar we zijn op tijd. En zelfs al zouden we het niet zijn, zegt de zanger, dan levert plankgas maximaal maar 10 minuten winst op.

Het omroepgebouw ligt er bijna verlaten bij. De auto kan gewoon voor de deur neergezet worden. Door lange lege gangen naar de studio, die zich voor deze gelegenheid in het café bevindt. Jawel, met een echte bar en drie echte bezoekers. Eerst op zoek naar de rookruimte. Die is om de hoek – een soort bushokje in een klein vensterloos kamertje. Klokslag elf uur zit de zanger met Ton op het podium om het programma te openen met ‘Zeg me dat het niet zo’ is. Een begin in mineur, zou je denken. Niet ideaal.

Dan het gesprek. Vaak gaat het zo: de interviewer denkt een rode draad op het album ontdekt te hebben en blijft aan dat idee vasthouden, de zanger probeert alles steeds weer breder te trekken. In een context te plaatsen. Te relativeren.

Of de interviewer probeert het oeuvre van honderden liedjes te versmallen tot een paar trefwoorden, ziet zijn reizen naar het Oosten als zijn belangrijkste inspiratiebron, wil weten wat hij zelf zijn mooiste lied vindt. ‘Er zijn geen antwoorden, alleen maar vragen’, verzucht de zanger nogmaals.

Vanavond gaat het gelukkig redelijk goed. De zanger kan zijn verhaal kwijt, en zelfs Ton doet een duit in het zakje. Leuk. En de wijn is prima, de hapjes smaken goed. De twee uur vliegen om.

Dan weer de auto in. Ton rijdt, tot zijn eigen huis. Dan neemt het gezelschap het over, ook weer tot zijn huis. Een omhelzing, een zwaai en de zanger rijdt weg, de natte donkere nacht in.    

Brussel.

Mooie stad.

Cosmopolitische stad.

Warme stad.

Lichtstad – als we midden in de nacht uit Amsterdam aankomen zijn de straten en de etalages verlicht alsof het een kerstkoopavond betreft.

Art Deco-stad – goed te zien in het hotel waar we zitten, Metropole.

Rommelstad – het lijkt wel alsof overal gebouwd en/of gerenoveerd wordt.

Clipstad – hier nam Frank Op een dag op.

Natuurlijk ben ik eerder in Brussel geweest, maar als ik nu rondloop is het toch anders. Ik herken de stad omdat ik de clip ken, Daar is de sexshop, daar de Koekelberg, daar het terras, daar de nachtwinkel. De camera van Karoly is vervangen door mijn eigen ogen.

Het blijft een prachtclip: humoristisch, stijlvol. Een filmpje dat niet het nummer navertelt, maar juist suggereert ‘a day in the life’ van de artiest te registreren. Mooi in zwart wit gedraaid. Sober  maar toch met enorm veel details en verwijzingen. Dat op de kamer van Frank het Dylan-boek Chronicles en de lp Blonde on Blonde ligt, zal velen ontgaan zijn. Toch nog maar eens een keertje goed kijken.

Dylan is niet alleen de inspiratie voor Franks muziek, ook deze videoclip heeft veel aan hem te danken. Kijk maar eens hier naar.

Je ziet dezelfde elementen, dezelfde sfeer, dezelfde soberheid. Een camera die de zanger alleen volgt. Geen verhaal is ook een verhaal.

Tot slot nog maar een clipje van Dylan, omdat het bijna kerstmis is. Heel anders, maar ook weer niet.

Het was druk, heel erg druk, en heet. Vierhonderd man/vrouw, bijna als haringen in een ton om dit historische concert mee te maken.

Ga maar na:

De presentatie van de cd Camera, waarvan het exemplaar die Frank overhandigd zou worden door Liesbeth List. La List in een voormalig punkhol? Jawel!

Liesbeth en Frank

Boeijen terug op de plaats waar het ooit begonnen is. In Doornroosje ging de puber naar zijn eerste concerten – "jullie staan nu, maar wij lagen toen naar een band te kijken", grapte Frank.

Hier in de kelder repeteerde de embryonale Frank Boeijen Groep. Hier gaf de groep – precies dertig jaar en een week geleden – zijn allereerste concert. En nu speelde hij opnieuw hier.  De lijn terug verpakte hij in een fraaie versie van Waar kom jij vandaan, het nummer dat nog uit de tijd met Woutje Pennings stamde

En verder, om nog maar een ander memorabel feitje te noemen: het eerste optreden van drummer Martin de Wagter als bandlid.

Martin de Wagter

Een gedenkwaardig concert dus, waarin nieuw werk werd afgewisseld met oude favorieten. Hij begon met  Alles wat ik had, stookte het vuurtje verder op met Aan de bezitters van een ziel, schakelde een tandje terug voor Morgen is het dinsdag – volgens Frank de opvolger van Verjaardagsfeest - , gaf weer gas in Tot bloedens toe. Dan een intense versie van De onderkant van de hemel, waarbij de zaal zo stil werd dat je een speld kon horen vallen. Donkerblauw was als altijd prachtig, bij De ontmoeting steeg de zaaltemperatuur nog een paar graden meer.  De vraag ging bijna naadloos over in een verrassend Papa was a rolling stone. De oude Tempatations-hit,  hier gezongen door Charles, met Frank als basstem. Jaja, de Boeijenband draaide zijn hand niet om voor wat funk en soul.

Dan het grote moment. Liesbeth List kwam het podium op, cd in de hand, vertelde hoe het zo gekomen was en ze het een eer vond Camera aan haar grote vriend uit te reiken. Een feestelijke Verzoening volgde. En natuurlijk een toegift, waarin Frank solo nog een nieuw nummer bracht, Vergeving.

Rock 'n roll

"Een ouderwets Roosjeconcert", merkte Franks broer Gerard op. “Vroeger was het altijd zweten in Roosje. Seks, drugs en rock ‘n roll, weet je wel.”

Die seks en drugs heb ik misschien gemist, maar die rock ’n roll was er zeker.

Frank had het in zijn sms al aangekondigd: zijn jaren tachtig zouden gaan herleven deze donderdagavond. Eerst een pakje shag halen bij Het Rokerspaleis, na afloop een biertje – en nog een paar! – bij café de Tempelier. En daar tussenin zat een bezoek aan Kroese, behalve Franks favoriete platenzaak nu ook de plek voor wat de muziekindustrie noemt een ‘instore’ - een optredentje met signeersessie van de nieuwe cd.

De pers was er ook.

Meer dan honderd Boeijenfans en nieuwsgierigen waren er op afgekomen. En sommigen hadden er een behoorlijke reis voor over gehad: ze kwamen uit Amsterdam, uit Gent, uit Brabant.  Dat om de nieuwe cd te bemachtigen, twee dagen voor die elders te krijgen was. Voor een hand(tekening) en een vriendelijk woord van de zanger. En voor een intiem concert met nummers uit het nieuwe album.

Hij krijgt er een lamme hand van.

Kroese is lang en smal. Geen ideaal podium voor het trio Frank, Ger en Charlie, die slechts een vierkante meter beschikbaar hadden. Nog minder voor de bezoekers die tegen de cd-bakken aangedrukt stonden. Maar iedereen nam dit ongemak voor lief om erbij te zijn wanneer Camera zijn live-vuurdoop krijgt.

Druk in Kroese

Maar voor het zover was nam Frank uitgebreid de tijd om stil te staan bij zijn belevenissen als beginnend platenkoper. Nauwelijks geld om platen te kopen. En dan met vriendjes in een hokje naar Jimi Hendrix luisteren, terwijl de winkelier om de haverklap vroeg of ze al wisten of ze die wilden kopen.En nu stond hij hier als een marskramer zijn eigen cd te verkopen!

Het bandje speelt.

Tegen half tien was het zover. Allereerst het laatste nummer van de cd, 'Vergeving'. Dan 'De onderkant van de hemel', dat sommigen nog kenden van de tournee. Vervolgens 'Zo ver' en tenslotte 'Morgen is het dinsdag'. Afgesloten werd met een massaal meegezongen 'Koud in mijn hart'.

Het bandje speelt nog steeds.

En toen – zoals al gezegd – op naar de Tempelier.

Er is een theorie die zegt dat iedereen maximaal vijf ‘handshakes’ van elk willekeurig ander mens op de aardbodem is verwijderd. Met andere woorden: vijf keer handenschudden – of kussen zo je wilt! – en je bent waar je wil wezen, waar ook ter wereld. Een interessante gedachtegang. Ik zou dus iemand moeten kennen, die weer bevriend is met iemand, die op zijn beurt een hand heeft gegeven aan iemand die Barack Obama ooit gekend heeft. Als je er over nadenkt zou het eigenlijk best kunnen kloppen. Ga maar eens terug redenen: Obama heeft Peter Jan Balkenende de hand geschud, vervolgens is een lid van de CDA-fractie in je plaatselijke gemeenteraad bevriend met onze premier en jij kent – met misschien nog een tussenstap – dat gemeenteraadslid.

Dit gegeven kun je ook toepassen op de wereld van de muziek. Niet met 'handshakes', maar met muzikanten die meespelen op albums van anderen: Jan speelt bij Klaas, en diens bassist doet ook wel eens wat voor Sara, die ooit tenslotte in het achtergrondkoortje zat van …… bijvoorbeeld Michael Jackson. We hebben waarschijnlijk meer stappen nodig, maar het moet gaan.

Het leek me leuk om eens te kijken of we onze Frank konden verbinden met zijn idool Bob Dylan. Het handige is dat er tegenwoordig een site is die dat voor ons uitzoekt. In zes stappen komt die van Frank, via Henk Hofstede, Robert Jan Stips, Charlie Mariano, Pete York, Eric Clapton en George Harrison, bij Bob uit. Ik weet dat het nog sneller moet kunnen – de stap Henk Hofstede kunnen we overslaan omdat Stips ook op een nummer van Boeijen heeft meegespeeld en Eric Clapton heeft volgens mij ook wel eens met Bob Dylan gespeeld. Maar de site is erg rockgeorienteerd en kent bijvoorbeeld van Frank alleen het 'Aardige jongens'-album.

Nog wat voorbeelden: van Madonna naar Neil Young gaat in zeven stappen, van Van Morrison naar Marvin Gaye in negen, van Rolling Stones naar Prince in zes . Kortom, een erg leuk spelletje dat je ook voor je eigen artiesten kunt gebruiken. Zeker op de lange winteravonden die komen gaan.